Najlepsi Polscy Autorzy Kryminałów – TOP 10

Zbrodnia po naszemu. Ranking najlepszych polskich autorek i autorów powieści kryminalnych.

„Cudze chwalicie…”

Jeszcze paręnaście lat temu, szukając mocnych wrażeń i nieprzespanych nocy, odruchowo sięgaliśmy po thrillery skandynawskie, brytyjskie czy amerykańskie. Zagraniczni autorzy przenosili nas do mglistego Londynu, mroźnego Sztokholmu albo na deszczowe ulice Seattle. Dzisiaj sytuacja wygląda zgoła inaczej; polscy pisarze kryminałów przejęli stery, oferując nam historie osadzone w realiach, które znamy. To właśnie ta bliskość i swojskość tła sprawiają, że fabuła jest bardziej osobista. Kiedy morderca grasuje po blokowisku z wielkiej płyty, przypomina nam się ten jeden podejrzany sąsiad z dzieciństwa. Kiedy śledztwo toczy się w cieniu Pałacu Kultury, łatwo nam sobie wyobrazić, że to moglibyśmy być my.

Najlepsi autorzy kryminałów w naszym kraju wiedzą, że zbrodnia potrzebuje odpowiedniego gruntu, by zapuścić trujące korzenie. Wykorzystują do tego nasze rodzime fiksacje, echa transformacji, układy i układziki, hermetyczne społeczności. Taka proza działa na wyobraźnię. Twórcy ci udowadniają, że nie musimy importować obcych demonów. Nasze własne słowiańskie i postpeerelowskie upiory mają się świetnie. Wplatana w tło polska popkultura i wzmianki o specyficznych narodowych przywarach sprawiają, że lektura staje się intymnym doświadczeniem.

Co nam dają najlepsze polskie kryminały?

Dlaczego zamiast relaksować się przy pogodnych historiach z happy endem, dobrowolnie sięgamy po historie o seryjnych mordercach? Być może dlatego, że potrzebujemy oswajać lęk. Rozsiadamy się w bezpiecznym fotelu i przykrywamy kocem, po czym otwieramy drzwi do najciemniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Najlepsi polscy autorzy kryminałów wiedzą, że szukamy w książkach kontrolowanego przerażenia; odporności na zło panujące w prawdziwym świecie.

Współcześni twórcy coraz częściej pogłębiają portrety psychologiczne zarówno sprawców, jak i śledczych. Odeszliśmy od papierowych, jednowymiarowych postaci szeryfów w lśniących zbrojach. Dzisiejszy detektyw czy prokurator to często człowiek złamany. Borykający się z nałogami, samotnością lub demonami przeszłości, które depczą mu po piętach. Taka konstrukcja bohaterów sprawia, że kibicujemy im mocniej. Obserwujemy ich upadki i wzloty, widząc w nich odbicie naszych własnych ludzkich słabości.

Zbrodnia z sąsiedztwa

Lokacja w powieściach kryminalnych przestała być wyłącznie scenografią; stała się pełnoprawnym bohaterem. Polscy autorzy kryminałów opanowali sztukę kreowania mrocznej atmosfery do perfekcji. Przenoszą nas na prowincję, gdzie każdy wie o każdym wszystko, a jednocześnie największe tajemnice zamiata się pod dywan. Zapraszają do luksusowych apartamentów stolicy, gdzie za sterylnymi fasadami kryje się moralna zgnilizna i pustka.

Poniższy ranking Woblinka to zestawienie najlepszych polskich autorów kryminałów. To twórcy, którzy operują słowem w unikalny sposób, zmuszając do refleksji nad kondycją społeczeństwa. Znajdziecie tu dynamiczne thrillery prawne, niespieszne powieści policyjne pełne mroku, jak również retro-zagadki osadzone w realiach minionych epok.

• Remigiusz Mróz

Prawnik z wykształcenia, który postanowił zamienić sale sądowe na literacką fikcję, w bardzo krótkim czasie zyskał status pierwszoplanowej gwiazdy. W swoim doktoracie zajmował się prawem konstytucyjnym, co widać w spójnej konstrukcji flagowej serii o Chyłce. Jego tempo pisania obrasta legendami, a kolejne tytuły lądują na szczytach list bestsellerów. Choć bywa obiektem dyskusji krytyków wytykających mu pośpiech, jego wpływ na popularyzację czytelnictwa w Polsce jest ogromny. Mróz udowodnił, że rodzimy thriller prawniczy może być równie dynamiczny i wciągający, co hollywoodzkie produkcje. Posiada rzadki dar konstruowania cliffhangerów, które uniemożliwiają odłożenie książki na półkę przed poznaniem finału.

Zaginięcie – Remigiusz Mróz, Wydawnictwo Czwarta Strona

Zaginięcie to drugi tom kultowego cyklu o Joannie Chyłce. Zamożne małżeństwo spędza wakacje w domku letniskowym na Mazurach. Pewnego poranka odkrywają, że ich trzyletnia córeczka zniknęła bez śladu. Drzwi i okna były zamknięte od wewnątrz, a alarm nie został naruszony. Zrozpaczeni rodzice szybko stają się głównymi podejrzanymi w oczach opinii publicznej oraz policji. Do akcji wkracza Joanna Chyłka – prawniczka pracująca w renomowanej warszawskiej kancelarii. Kobieta twarda i cyniczna, słuchająca heavy metalu i pałaszująca krwiste steki. Wspiera ją aplikant Kordian Oryński, pieszczotliwie zwany Zordonem.

Mróz ukazuje brutalność medialnego linczu oraz systemowe braki w poszukiwaniach zaginionych osób. W drugim tomie serii relacja Joanny Chyłki i Zordona mocno ewoluuje. Przestaje być to wyłącznie formalna relacja szefowej i podwładnego, a zaczyna przeradzać się w pełną napięcia więź emocjonalną.

• Wojciech Chmielarz

Wojciech Chmielarz przez lata pracował jako dziennikarz, co wyostrzyło jego zmysł obserwacji. Jako reporter badał struktury przestępczości zorganizowanej i siatki terrorystyczne. Pracował też jako analityk biznesowy, dzięki czemu poznał sposoby działania przestępców gospodarczych i procedury śledcze.

Jego książki to głębokie analizy socjologiczne ubrane w kostium kryminału. Chmielarz z niespotykaną empatią potrafi opisywać szarą, zwykłą Polskę – od blokowisk po zapyziałe wsie. Jego proza charakteryzuje się surowym realizmem, a postacie są ulepione z naszych codziennych lęków, frustracji i niespełnionych ambicji. To autor, który nie potrzebuje seryjnych morderców z wymyślnym modus operandi. Dobrze wie, że największe zło rodzi się często przy rodzinnym stole lub w gronie najlepszych przyjaciół.

Żmijowisko – Wojciech Chmielarz, Wydawnictwo Marginesy

Grupa dawnych przyjaciół ze studiów, dziś już dojrzałych ludzi z bagażem doświadczeń, przyjeżdża na wakacje do tytułowej wsi na Pojezierzu Drawskim. Miał to być czas relaksu, wspomnień i odpoczynku z dziećmi. Zamiast tego, w sielskim anturażu jezior i lasów zaczynają pękać maski. Na jaw wychodzą dawne urazy, ukrywane romanse, tłumiona latami zazdrość i kompleksy. Napięcie eskaluje w trakcie suto zakrapianych alkoholem wieczorów. Kulminacją tego toksycznego wyjazdu jest zniknięcie piętnastoletniej Ady, córki jednej z par.

Akcja toczy się dwutorowo. Obserwujemy wydarzenia z teraźniejszości, gdy zdesperowany ojciec wraca do Żmijowiska, by wznowić prywatne śledztwo. Równolegle przenosimy się w retrospekcje ukazujące owe dramatyczne wakacje. Chmielarz precyzyjnie obnaża mechanizmy obłudy. Pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią. Zakończenie książki zostawia w sercu drzazgę, której bardzo trudno się pozbyć.

• Katarzyna Bonda

Z wykształcenia dziennikarka i scenopisarka. Dość długo pracowała w zawodzie,  co udoskonaliło jej warsztat. Katarzyna Bonda bywa nazywana królową polskiego kryminału i nie ma w tym żadnej przesady. Jako jedna z pierwszych wprowadziła do rodzimej literatury postać profilerki policyjnej, przecierając szlaki dla nowych konstrukcji zagadek kryminalnych. Jej książki charakteryzują się rozmachem, wielowątkowością i drobiazgowym researchem. Zanim pisarka zasiądzie do budowania fabuły, spędza długie miesiące na zgłębianiu akt, rozmowach ze specjalistami i badaniu terenu. Jej styl jest bogaty w detal, a narracja często meandruje, budując szeroką panoramę społeczną. Bonda to autorka dla czytelników cierpliwych, którzy lubią zanurzyć się w opowieści po same uszy i delektować każdym niuansem śledztwa.

Pochłaniacz – Katarzyna Bonda, Wydawnictwo MUZA SA

Pochłaniacz otwiera cykl „Cztery żywioły Saszy Załuskiej”, zwiastując ucztę dla miłośników zawiłych intryg. Główna bohaterka, Sasza, wraca do Polski po latach spędzonych w Wielkiej Brytanii, gdzie szkoliła się w Instytucie Psychologii Śledczej w Huddersfield. Kobieta pragnie zacząć wszystko od nowa. Zostawić za sobą mglistą przeszłość i nałóg alkoholowy, który nie przestał o sobie przypominać po zaprzestaniu ciągów. Zatrzymuje się w Trójmieście, gdzie zostaje wciągnięta w mroczną sprawę z pogranicza biznesu i gangsterki. Właściciel klubu muzycznego w Sopocie otrzymuje pogróżki, obawia się morderstwa. Prosi Saszę o pomoc.

Elementem, który wyróżnia tę powieść na tle innych, jest motyw węchu jako narzędzia zbrodni i tropu. Tytułowy pochłaniacz to osoba, która za pomocą odpowiednich substancji potrafi zatrzeć zapachowy ślad mordercy. Bonda splata ze sobą wydarzenia współczesne z tajemnicami lat 90’. Autorka podszeptuje nam między wierszami, że przeszłość nigdy nie umiera. Ona tylko czeka na odpowiedni moment, by przypomnieć o swoich prawach.

• Marek Krajewski

  

Marek Krajewski to ojciec chrzestny polskiego kryminału retro. Doktor filologii klasycznej, miłośnik dawnej architektury. Jego wiedza na temat przedwojennego Wrocławia jest imponująca. Tworząc swoje powieści, Krajewski nie opiera się na samych dawnych mapach. Autor potrafi opisać zapach stęchlizny w ówczesnych kamienicach, smak serwowanych w zadymionych knajpach potraw i zgiełk brukowanych ulic. Jego proza jest surowa, brutalna, pełna mroku i nostalgii. Język, którym się posługuje, jest elegancki, nieco archaizowany, a zarazem dosadny.

Śmierć w Breslau – Marek Krajewski, Wydawnictwo Znak

Śmierć w Breslau przenosi nas do maja 1933 roku. W mieście, które wkrótce zaleje brunatna fala nazizmu, dochodzi do odrażającej zbrodni. W pociągowym wagonie odnalezione zostają zmasakrowane zwłoki młodej dziewczyny oraz towarzyszącej jej arystokratki. Obok ciał morderca pozostawia tajemnicze owady oraz znaki napisane krwią. Sprawę przejmuje radca kryminalny Eberhard Mock. Jest on absolwentem filologii; cytuje starożytnych filozofów i poetów,  wykorzystuje znajomość łaciny i greki do rozwiązywania zagadek. Czytelnikom daje to poczucie bliskiego kontaktu z kulturą wysoką, z zapominaną mądrością myślicieli antyku. Mock nie jest wzorem policjanta. Korzysta z nielegalnych metod, bywa brutalny, a jednocześnie może poszczycić się kulturą osobistą i ogromną erudycją. Bywa zaskakujący; nie zgadniecie, co robi, przesiadując godzinami w… domu uciech!

Krajewski roztacza przed nami obraz gnijącego miasta, w którym luksusowe pałace sąsiadują z plugawymi spelunami. Zagadka ma podłoże ezoteryczne i zmusza głównego bohatera do zagłębienia się w okultystyczne sekrety wyższych sfer Breslau. To lektura mroczna i wciągająca, wymagająca od czytelnika skupienia. Będzie znakomitym wyborem, jeśli lubisz podróże w czasie, intrygi podszyte mroczną historią i klimat noir.

• Katarzyna Puzyńska

Katarzyna Puzyńska z powodzeniem przenosi wzorce brytyjskiej powieści detektywistycznej na polski grunt. Wykształcenie psychologiczne pozwala jej ukazać złożoność postaci, które nie są jednowymiarowe, i odkrywać mechanizmy  doprowadzające ludzi do ostateczności. Jej saga o policjantach z Lipowa przywodzi na myśl dzieła Camilli Läckberg czy Agathy Christie. Puzyńska to mistrzyni ukazywania zawiłych więzi w zamkniętych społecznościach. Z dużą swobodą kreśli portrety psychologiczne swoich postaci, dbając o rozwój ich wątków osobistych na przestrzeni kolejnych tomów. Jej pisarstwo łączy w sobie sielankę polskiej wsi z przejawami ludzkiego okrucieństwa. Udowadnia, że za krochmalonymi firankami często rozgrywają się najgorsze dramaty.

Motylek – Katarzyna Puzyńska, Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Motylek to pierwszy krok w pełen tajemnic świat Lipowa. Weronika Nowakowska, młoda psycholożka po trudnym rozwodzie, postanawia uciec od zgiełku Warszawy. Zaszywa się w malowniczej wsi, by w starym, odziedziczonym dworku układać swoje życie na nowo. Jej marzenia o spokoju pękają jak bańka mydlana, gdy na skraju pobliskiego lasu, w zaspie śniegu, odnalezione zostają zwłoki zakonnicy. Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek lub potrącenie. Lokalna policja szybko jednak odkrywa, że sprawa ma drugie dno. Co więcej, wkrótce dochodzi do kolejnej zbrodni.

Sielska z pozoru wieś okazuje się miejscem, gdzie urazy hoduje się przez dziesięciolecia, a zmowa milczenia wiąże sąsiadów silniej niż krew. Puzyńska niespiesznie buduje intrygę, pozwalając nam poznać codzienne troski i sekrety mieszkańców. Krok po kroku zrywa kolejne plastry z dawnych ran. Retrospekcja pozwala ukazać traumy z dzieciństwa i odrzucenie, które kształtują psychikę mordercy.

• Maciej Siembieda

  

Maciej Siembieda to wielokrotnie nagradzany reporter, polonista i doktor politologii. W pewnym momencie postanowił przenieść zdobyte doświadczenie na grunt prozy fabularnej. W jego książkach subtelna granica między faktem a wyobraźnią co rusz zaciera się i myli czytelnika. Siembieda potrafi wyciągnąć z archiwów historii zapomniane epizody i zbudować wokół nich porywające opowieści. Charakteryzuje go rzadko spotykany w literaturze sensacyjnej elegancki styl oraz głęboki szacunek do opisywanych wydarzeń. To pisarz, dla którego historyczne tło stanowi żywe serce powieści.

Katharsis – Maciej Siembieda, Wydawnictwo Agora SA

Katharsis to dzieło wykraczające daleko poza ramy klasycznego kryminału. To wielopokoleniowa saga, thriller szpiegowski i opowieść o greckich uchodźcach w jednym. Historia rozpoczyna się w 1949 roku, kiedy to tysiące Greków i Macedończyków ucieka z ogarniętej wojną domową ojczyzny i trafia do Polski. Siembieda splata losy kilku z pozoru niezwiązanych ze sobą osób: greckiego partyzanta, przemytnika, funkcjonariusza Urzędu Bezpieczeństwa oraz króla czarnego rynku. Ich drogi przetną się w Gdyni, tworząc tygiel interesów, lojalności i zdrad. Orbitują wokół kopalni uranu, w której Sowieci wydobywali surowiec potrzebny do produkcji bomby atomowej.

Zbrodnia, która stanowi oś fabuły, jest echem przeszłości; wynikiem decyzji podjętych dekady wcześniej. To opowieść o fatum, o rzuconych w tryby wielkiej historii ludziach, którzy próbują ocalić resztki własnej godności. Siembieda wspaniale nabudowuje napięcie i odsłania powiązania między bohaterami. Katharsis to przy okazji kopalnia wiedzy o mało znanych kartach polskiej historii powojennej. Napisana w sposób tak barwny, że staje się gotowym scenariuszem filmowym.

• Robert Małecki

Robert Małecki, z wykształcenia filozof i politolog, wniósł do polskiego kryminału powiew analitycznej melancholii. Jego książki to zaprzeczenie głośnych, wybuchowych thrillerów. Małecki tworzy realistyczne powieści policyjne, w których śledztwo to żmudna, wyczerpująca praca. Bohaterowie spędzają godziny na przeglądaniu setek akt, analizowaniu drobnych śladów i walce z systemem. Autor często kreuje posępną atmosferę, w której opisy jesiennej słoty czy zimowych mrozów potęgują poczucie beznadziei. Posiada rzadką umiejętność zaglądania w najgłębsze szczeliny ludzkiego umysłu, czyniąc to z dużą dozą empatii dla ofiar.

Wykształcenie Roberta Małeckiego wyraźnie wpływa na jego twórczość. Wiedza z zakresu politologii pomaga mu realistycznie przedstawiać mechanizmy władzy, funkcjonowanie policji i lokalnych społeczności. Filozofia widoczna jest w zainteresowaniu dylematami moralnymi bohaterów, naturą zła i ludzkimi wyborami. Z kolei doświadczenie dziennikarskie przekłada się na dbałość o szczegóły, wiarygodność śledztw oraz konkretny, dynamiczny styl narracji.

Skaza – Robert Małecki, Wydawnictwo Literackie

Chełmża. Małe miasto, nad którym ciąży aura niewyjaśnionych tajemnic. Jest środek surowej, szczypiącej mrozem zimy. Z zamarzniętego jeziora zostają wyłowione zwłoki nastolatka. Obok, na łódce, tkwią zamarznięte szczątki bezdomnego mężczyzny. Sprawa początkowo wygląda na tragiczny wypadek, lecz dla komisarza Bernarda Grossa pewne elementy układanki zdecydowanie do siebie nie pasują. Gross to postać, którą pokochasz, jeśli cenisz śledczych zmęczonych życiem, cichych, wycofanych, noszących w sobie wspomnienie traumy. Komisarz codziennie odwiedza w szpitalu swoją żonę, która od dekady znajduje się w śpiączce.

Kiedy dochodzi do kolejnej śmierci, ślady zaczynają prowadzić do niewyjaśnionych morderstw sprzed wielu lat. Małecki pokazuje, jak jedna zbrodnia rodzi kolejną, a kłamstwo powtarzane przez lata staje się jedyną akceptowalną prawdą. Przygotuj się na książkę, która osadzi Cię w fotelu na długie godziny i sprawi, że poczujesz chłód skutej lodem tafli jeziora.

• Przemysław Piotrowski

  

Twórczość Przemysława Piotrowskiego charakteryzuje się niefiltrowaną brutalnością i dużą dynamiką. Jego opisy scen zbrodni są krwawe, surowe i pozbawione cenzury. W swoich thrillerach bardzo często porusza problematykę najcięższych patologii społecznych; sięga w miejsca, od których zazwyczaj odwracamy wzrok. Posiada umiejętność tworzenia intryg, które pędzą na złamanie karku jak fabuły filmów akcji. Jego książki to czysta adrenalina zapakowana w formę doskonałego thrillera psychologicznego.

Wykształcenie politologiczne i doświadczenie dziennikarskie w „Gazecie Lubuskiej” bezpośrednio wpływają na realizm stylu Piotrowskiego. Wiedza o mechanizmach władzy oraz nawyk skrupulatnego researchu pozwalają autorowi budować autentyczne tło społeczne i policyjne.

Piętno – Przemysław Piotrowski, Wydawnictwo Czarna Owca

Piętno to pierwszy tom serii o komisarzu Igorze Brudnym, dawnym wychowanku sierocińca pod Zieloną Górą. Charakteryzuje go ponure usposobienie, brak skrupułów w walce z przestępczością i trudności w panowaniu nad agresją. Kiedy w Zielonej Górze, dochodzi do rytualnego morderstwa, nagranie z monitoringu ujawnia twarz sprawcy… Jest to twarz samego Igora Brudnego. Wraca do miasta z dzieciństwa, by udowodnić swoją niewinność. Jednak na miejscu musi zmierzyć się z czymś znacznie gorszym, niż wymiar sprawiedliwości – z własną przeszłością.

Piętno przenosi nas do sierocińca, w którym rozgrywały się sceny z najgorszych koszmarów. Piotrowski bada motyw traumy z dzieciństwa i tego, w jaki sposób potrafi ona ukształtować życie dorosłego człowieka. Intryga związana z bliźniaczym podobieństwem mordercy i poszukiwania własnej tożsamości napędzają akcję do samego końca. Ostrzegam jednak: to nie jest książka dla osób o słabych nerwach.

• Małgorzata Oliwia Sobczak

Z wykształcenia kulturoznawczyni i dziennikarka, Małgorzata Oliwia Sobczak wniosła do polskiego kryminału silny pierwiastek zmysłowy. Jej debiutancka seria wykorzystuje połączenie wciągającej zagadki z pięknym, prawie poetyckim językiem. Sobczak pisze w sposób bardzo plastyczny, oddziałując na wszystkie zmysły czytelnika. Czujemy sól morskiej bryzy, słyszymy szum fal i widzimy głębię kolorów, które stanowią motyw przewodni jej twórczości. Zwraca ogromną uwagę na portrety psychologiczne ofiar. Szczególnie wnikliwie analizuje kobiece pragnienia, lęki i społeczne ograniczenia, z jakimi muszą się mierzyć. Wykształcenie kulturoznawcze pozwala na osadzanie zbrodni w lokalnym kontekście. Z kolei warsztat dziennikarski zapewnia znajomość procedur śledczych oraz realizm w dynamicznym stylu narracji.

Kolory zła. Czerwień. Tom 1 – Małgorzata Oliwia Sobczak, Wydawnictwo WAB

Czerwień umiejscawia akcję w jesienno-zimowym Sopocie. Popularny kurort zrzuca swoją turystyczną, letnią maskę; staje się miastem mglistym, wietrznym i złowrogim. Na bałtyckiej plaży znalezione zostają zwłoki młodej dziewczyny. Jej wargi zostały wycięte. Sprawę przejmuje Leopold Bilski – ambitny, bystry i arogancki śledczy. Szybko łączy tę zbrodnię z identycznym morderstwem sprzed niemal dwóch dekad, którego sprawcy nigdy nie odnaleziono.

Do współpracy dołącza matka pierwszej ofiary – nie potrafiąca pogodzić się z utratą dziecka sędzina Helena Bogucka. Opowieść toczy się w dwóch planach czasowych; ukazuje Trójmiasto z lat 90’, z jego nocnymi klubami i półświatkiem, oraz czasy współczesne. Sobczak operuje wspaniałymi metaforami, tworząc oniryczny, lepki klimat niepokoju. Mrok czai się w ciemnych alejkach i w sercach pozornie niewinnych mieszkańców kurortu.

• Zygmunt Miłoszewski

  

Choć Zygmunt Miłoszewski nie ukończył studiów wyższych, jego   praktyka dziennikarska ukształtowała jego angażujący styl. Autor wielokrotnie podkreślał w wywiadach, że porzucenie teorii na rzecz pracy reporterskiej dało mu unikalne narzędzia do konstruowania nowoczesnych powieści. Miłoszewski udowodnił, że literatura gatunkowa może z powodzeniem pełnić funkcję krytyki społecznej. Jego proza to przemyślany amalgamat rozrywki z analizą rodzimych lęków i fobii. Autor świetnie diagnozuje nasze narodowe kompleksy; z sarkazmem wytyka uprzedzenia, historyczne spory i zaściankowość. Jego styl jest błyskotliwy, pełen czarnego humoru i świetnie napisanych dialogów.

Ziarno prawdy – Zygmunt Miłoszewski, czyta Robert Jarociński, Wydawnictwo MONODIA STUDIO

Ziarno prawdy zabiera nas do Sandomierza; malowniczego, pachnącego jabłkami i historią miasta. Główny bohater, Teodor Szacki, boryka się z kryzysem wieku średniego, przedwczesną siwizną i frustracją wywołaną rozpadem małżeństwa. Marzy o wielkich, miejskich śledztwach, a trafia na głuchą prowincję. Pewnego poranka w okolicach dawnej synagogi zostają odnalezione pozbawione krwi zwłoki szanowanej działaczki społecznej. Sandomierz staje na głowie. Narzędzie zbrodni to chalef – ostry nóż stosowany podczas rytualnego uboju zwierząt.

W mieście natychmiast ożywają dawne, ponure legendy o mordach rytualnych. Miłoszewski, korzystając z formy kryminału, rozlicza polskie społeczeństwo z uprzedzeń i wiary w krzywdzące mity. Wielkomiejsko cyniczny Szacki musi zmierzyć się z prowincjonalną zmową milczenia. To książka dla czytelnika inteligentnego, pragnącego zagadki przetykanej błyskotliwymi obserwacjami na temat naszej rzeczywistości.