Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. K...
Juliusz Zarębski, podobnie jak inni kompozytorzy romantyczni, chętnie sięgał po gatunki muzyczne czasu minionego, zwłaszcza po formy taneczne. Były to z jednej strony francuskie tańce dworskie menuet i gawot a z drugiej wywodząca się z południowych Włoch tarantela. Menuet op. 1 (wyd. 1879) to najwcześniejsza kompozycja Zarębskiego. Myliłby się ten, kto po opusie pierwszym spodziewałby się prostej stylizacji barokowego tańca. Jest to dojrzała oraz obszerna kompozycja konce...
Publikacja zawiera trzy walce skomponowane przez Juliusza Zarębskiego (1854-1885) w latach 1883-1885: Valse sentimentale op. 17, Valse-Caprice op. 24 i Valse op. 30. Wdzięczne, dość proste Walce op. 17 oraz 30 Zarębskiego zdradzają proweniencję salonową. Valse-Caprice op. 24 wydaje się natomiast kompozycją wywodzącą się z nurtu koncertowego, z typowymi dla twórczości Zarębskiego zmiennymi nastrojami, zaskakującymi rozwiązaniami harmonicznymi oraz narracją prowadzoną w quasi-i...
Dwa mazurki koncertowe op. 8 i op. 15 Juliusza Zarębskiego to wirtuozowskie dzieła fortepianowe, skomponowane między 1880 a 1882 rokiem. Określenie koncertowe celnie oddaje ich charakter pełen rozmachu, technicznej biegłości i improwizacyjnej swobody. Mazurki Zarębskiego, inspirowane twórczością Franza Liszta, stoją w kontrze do intymnego podejścia Chopina, wykorzystując mazurkową melodykę i schematy rytmiczne jako podstawę do efektownych form koncertowych. Kompozycje te w...
Zeszyt Utwory charakterystyczne Juliusza Zarębskiego to zbiór miniatur fortepianowych, które ukazują kompozytora jako wszechstronnego wirtuoza i twórcę poszukującego własnego języka muzycznego. Utwory te, inspirowane zarówno romantyzmem Chopina, jak i techniczną wirtuozerią Liszta, wyróżniają się różnorodnością stylistyczną oraz doskonałym wyczuciem oczekiwań słuchaczy. Zarębski mistrzowsko operuje pianistycznymi środkami wyrazu, tworząc kompozycje pełne finezji i emocji. W...
Róże i ciernie (Les Roses et les Epines) to jeden z najważniejszych utworów fortepianowych Juliusza Zarębskiego fascynujący, pięcioczęściowy cykl o wyjątkowej barwności, śmiałej harmonice i improwizacyjnym charakterze, w którym pobrzmiewają echa późnego Liszta i zapowiedź impresjonizmu. Nowa, starannie opracowana edycja z poprawionym tekstem, precyzyjnymi wskazówkami wykonawczymi i proponowaną aplikaturą została przygotowana z myślą o profesjonalnych pianistach, poszukując...
Na kompozycję tę składa się pięć ogniw: Polonez, Mazurek, Dumka, Krakowiak oraz Kujawiak. Większość z nich w bardzo klarowny sposób wykorzystuje charakterystyczne cechy polskich tańców: właściwe im schematy rytmiczne i zwroty melodyczne (wzmocnione dodatkowo wyrazistą artykulacją), bas burdonowy czy elementy skali lidyjskiej. Charakterem odróżnia się nieco ukraińska dumka; gatunek ten jako przejaw kultury ludowej Kresów wpisywał się jednak w dziewiętnastowieczne rozumienie ...
Juliusz Zarębski skomponował swoje Cztery Etiudy Koncertowe w duchu tradycji Chopina i Liszta, tworząc dzieła łączące walory pedagogiczne z dramaturgią i wirtuozerią, które wyróżniają ten gatunek w epoce romantyzmu. Etiudy, choć osadzone w estetyce XIX wieku, są pełne technicznych wyzwań i artystycznej głębi, co czyni je atrakcyjnym repertuarem dla pianistów. Ze względu na brak zachowanych rękopisów, publikacja opiera się na dziewiętnastowiecznych pierwodrukach i późniejszy...
Książka jest dokumentem piśmienniczym, obszernym zazwyczaj zapisem wszelkiej ludzkiej myśli. Występuje w postaci wielostronicowej publikacji o określonej liczbie stron i trwałym charakterze.
Postać dzisiejszej książki drukowanej ma formę kodeksu będącego zbiorem kartek połączonych grzbietem. Taki sposób utrwalania zapisu w momencie upowszechnienia pergaminu zastąpił wcześniejszą formę dokumentu piśmienniczego, jakim był zwój.
Według definicji Słownika języka polskiego PWN książka jest złożonym oraz oprawionym arkuszem papieru zadrukowanym tekstem o charakterze literackim, użytkowym bądź naukowym. Jednak współcześnie definicja ta powinna zostać poszerzona o książki elektroniczne będące cyfrowym odpowiednikiem tych drukowanych. Do książek elektronicznych zaliczane są zarówno ebooki, jak i audiobooki. Treść utrwaloną w formie elektronicznej można odczytać za pomocą odpowiedniego oprogramowania na laptopach, tabletach, smartfonach, a przede wszystkim na przeznaczonych do tego celu czytnikach.
E-książki odgrywają bardzo dużą rolę. Podjęty jakiś czas temu proces digitalizacji książek umożliwia dostęp do światowych zasobów wiedzy znacznie większej liczbie osób. Zbiory ksiąg to niepodważalne światowe dziedzictwo kultury, jednak ze względu na ograniczoną możliwość szybkiego dostępu do przechowywanych w księgozbiorach publikacji, a także brak możliwości jakiegokolwiek dostępu do dzieł o znacznej wartości historycznej proces digitalizacji daje szansę na udostępnianie światowych dzieł szerokiej masie odbiorców.
Okładka to wszystko, co zostało od zewnątrz trwale złączone ze znajdującym się w środku wkładem. Składa się z przedniej i tylnej okładziny (potocznie zwanej okładką), a także z grzbietu okładki. To właśnie okładka definiuje i określa ostateczny wygląd książki, gdyż determinuje między innymi sposób, w jaki łączą się ze sobą wszystkie kartki i jaka jest wewnętrzna budowa książki. Oprawy mogą być miękkie, twarde czy też zintegrowane – różnią się przede wszystkim wielkością, wagą, wytrzymałością oraz ceną. Przykładowo książki w twardej oprawie są większe, cięższe, bardziej wytrzymałe i droższe od tych w miękkiej.
