Opis treści
Opowieść o zawiedzionych idealistach, rewolucji pożerającej własne dzieci, koszmarze wojny domowej i rodzinnych dramatach.
Ta’izz, rok 2009. W mieście, którego mieszkańcom doskwierają przerwy w dostawach prądu i brak wody, a fanatyczni muzułmańscy fundamentaliści poczynają sobie coraz śmielej, trwają przygotowania do obchodów Święta Zwycięstwa. Zwycięstwa Jemeńczyków nad Jemeńczykami w bratobójczej wojnie między Północą i Południem, które zjednoczyły się zaledwie kilka lat przed jej wybuchem. Wojna domowa 1994 roku przyniosła ostateczną klęskę przywódcom Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu, socjalistycznego eksperymentu w regionie, w którym o polityce nadal decydują układy plemienne. Jedni uszli za granicę, inni padli ofiarą represji, jeszcze inni zaadaptowali się do nowej rzeczywistości.
Dramatyczne wydarzenia z dziejów Jemenu, gdzie wojny domowe toczą się niemal bez przerwy od kilkudziesięciu lat, poznajemy przez wewnętrzne monologi i retrospekcje trojga bohaterów, których losy są ze sobą splecione: więźnia politycznego Jusufa – rozczarowanego komunisty osadzonego w szpitalu psychiatrycznym i stopniowo popadającego w obłęd, żołnierza Jahji, ślepo lojalnego wobec władzy, który po dezercji z frontu walk z ruchem Hutich stara się zrehabilitować i zasłużyć na awans, oraz bezimiennej kobiety, żony Jahji, przeżywającej osobistą tragedię.
