Te wiersze noszą twarze na wysokości ostrza. Marlena Niemiec Ta pieśń to kipiący żywioł, który na długo zostaje nie tylko w głowie, ale też w zębach. Klaudia Pieszczoch Gosia Zagajewska pisze wiersze, prozy i teksty piosenek. Śpiewa melodie tradycyjne i współczesne, improwizuje i komponuje, eksploruje niewyczerpany, organiczny potencjał ludzkiego głosu. Dwukrotnie nominowana do Nagrody Głównej w konkursie im. Jacka Bierezina.
Te wiersze są do dotykania, mają też smak i zapach. Wszystkie zdania Kingi Skwiry zaczynają się od chcę, nawet zmęczenie jest pełne życia, istnieją części ciała, które nie mają nazwy. Od wiosny trzęsą się ręce zaprasza w świat, w którym zawsze pamięta się drogę. Są wakacje, gorące owoce, skóra. Kochasz kogoś, kręci ci się w głowie, trochę się boisz. Bardzo chcę tam być, spróbować wszystkiego. - EMILIA KONWERSKA Kinga Skwira (ur. 1996 w Warszawie) autorka książki poetyckiej W...
Wiersze o przeszłości, wiersze o przyszłości. O domach i tym, co pomiędzy domami. Bohaterki i bohaterowie Osowieckiej-Szczygieł poruszają się wśród za małych miast i niekończących się wsi, "toczą się ulicami" w pobliżu i na drugim końcu świata. Wszędzie są zatrzymywani przez drobne czynności, przedmioty i obrazy. Przystajemy wraz z nimi. Jakub Kornhauser
Pakameron to zbiór 43 wierszy Zalibarka, który z losowych stopklatek codzienności wyzyskuje cudowność na miarę nowej mitologii pierwocin surrealistycznego kultu uważności na paradoks i rozdźwięk. Książka wydana z okazji 100-lecia opublikowania przez Andr Bretona Manifestu surrealizmu. Zalibarek (ur. 1978) rysownik, twórca instalacji przestrzennych, krótkich form wideo, kolaży i fotografii. Czasami prozaik, poeta i eseista. W roku 2005 założył Magazyn o Zabarwieniu Nadrealn...
Tomik Prze(d)świt to debiut literacki Moniki Zając-Czerkies. Poetka związana jest z Peronem Literackim Biblioteki Kraków i Kołem Młodych przy Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich w Krakowie. Rzuca się w oczy przy czytaniu niezwykła wrażliwość poetki na dźwięki, kolory, niuanse słowne i świat sztuki. Ma się wrażenie, że jest urodzoną/totalną poetką, że ma gotowy (bez wkładu pracy) własny styl, własny świat, własną opowieść, co jest cechą utalentowanych artystów. ...
Trzeba jakiejś dozy szaleństwa, trzeba odwagi, żeby — będąc znakomitym profesorem, mającym na swym koncie świetne polonistyczne publikacje — zdecydować się na druk tej książki: poetyckiego pamiętnika, prowadzonego od lat studenckich aż do chwili obecnej. Bo przecież każdy z tych wierszy ma swoją historię, został opublikowany w literackim tygodniku, zdobył uznanie młodych słuchaczy podczas autorskich spotkań. Karl Dedecius zamieścił przekład jednego z liryków Staszka Jaworskie...
Tom szkiców Gabrieli Matuszek zawiera teksty publikowane w ciągu kilkunastu lat i obejmuje bogaty wachlarz zagadnień. Książka składa się z kilku kręgów tematycznych. Pierwszy, zatytułowany Męskość i polityka, najbardziej obszerny, zawiera teksty poświęcone porównawczej analizie ważnych powieści polskich i europejskich, podejmujących istotne tematy społeczne, polityczne i egzystencjalne (M. Houellebecqa, J.M. Coetzeego, G. Grassa, B. Schlinka, H.U. Treichela, S. Chwina, A. Lib...
Dorota Filipczak w swych wierszach eksponuje stronę zmysłową poznania świata, w wypowiedziach poetyckich nie oddziela ciała od intelektu, sięga też po metafory cielesności, a zarazem w oryginalny sposób przywołuje teksty kultury, reinterpretując ich pierwotne sensy — w zderzeniu z własną biografią, relacjami miłosnymi, rodzinnymi opowieściami, opisami afektów, wędrówkami w krainę marzeń, obrotami złej historii. W doświadczeniach ucieleśnionego podmiotu powstaje więc świat szc...
Almanach Koła Młodych „Sfera 3” jest propozycją wydawniczą przynoszącą wiersze dwudziestu autorów związanych z krakowskim forum młodych przy Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich. Tradycja owego forum obejmuje z górą okres półwiecza. Niniejszy zbiór poezji kontynuuje almanachy „Sfera” (1998) i „Sfera 2” (2006). Wyjaśnijmy, że tajemniczo brzmiący tytuł książki powstał ze skróconego w trakcie dyskutowania w Kole słowa „aksjosfera”. Czy można żywić nadzieję, że zebrane wiersze wynika...
Dzieciństwo, doświadczenia szpitalne, freudowskie id, elementy świata, w którym mieszają się postaci z bajek i obrazy biblijne. Wszystko do siebie pasuje jak dobra układanka. Rzeczywistość daje tyle możliwości. Tematy przepychają się jak podróżni w wąskim korytarzu, żeby zaistnieć w wierszach. Głęboko, nisko to debiut znaczący, wypowiedź wybitnie uzdolnionej, niepokornej Poetki. Surrealistyczna, turpistyczna liryka osadzona w miejskim pejzażu. Z posłowia Elżbiety Zechenter-...
Najnowszy tomik prozatorski Anny Wojnarskiej-Maińskiej zawiera mikroopowiadania, nieco surrealistyczne, z lekka bajkowe, trochę realistyczne. Autorka stwarza tu artystycznie spójny świat, pełen uroku, istniejący na granicy rzeczywistości i wyobraźni. Każde opowiadanie niesie jakąś historyjkę, niekiedy metaforyczną bądź paraboliczną, czasem zwyczajnie zabawną. Kim są tytułowi Cykliści, jeźdźcy kierujący się mapami marzeń, różni od przyziemnych Rowerzystów, którzy wloką ze sob...
Tomik Włodzimierza Dulemby o przewrotnym opartym na grze słów tytule Post i moderna różni się od jego wcześniejszych zbiorów, gdyż – tym razem krakowski poeta wykroczył poza konwencje liryczne – wyznania, dialogu czy ironicznej niezgody, poszerzył spectrum stylów, przeniósł w obszar literatury obrazy i techniki filmowe, mocniej, niż dotychczas, ujawnił postawę kpiącą, sięgając nawet po narzędzia satyry. Oczywiście nie należy przyjmować, iż Dulemba radykalnie zerwał z uprawian...
Bogdan Rogatko, znany krakowski krytyk, niedługo po świetnej książce Czas zbliżeń wydaje kolejną – Kraków literacki. Impresje i listy do poetek. Jej tytuł jest niezobowiązujący, sugeruje szkicowość, impresyjność zapisów, fragmentaryczność, teksty raczej otwierające niż domykające. Nic bardziej mylnego. Ta książka przynosi o wiele więcej niż zapowiada. Znajdziemy tu nie tylko skrótowe relacje z lektur, pisane w formie recenzji bądź felietonów dla pism literackich, ale także po...
Aż trudno uwierzyć ileż cudowności w tej alternatywnej, subiektywnej wizji rodzinnego miasta, którą poetka nazywa „apokryfami krakowskimi”. […] Ewa Elżbieta Nowakowska stworzyła oryginalny i czuły przewodnik po królewskim mieście, ale to też pamiętnik własnej, nigdy nie kończącej się przygody z tymi zachwycającymi, świętymi, tajemniczymi miejscami. Poetka harmonijnie odsłania sensowny świat rzeczy, działań, właściwości i powiązań, spokrewniających epoki, ludzi i przedmioty. P...
Szept nad szeptami - tytułowy utwór przedstawianego czytelnikom wyboru - pozwala od razu dostrzec skale poetyckich możliwości oraz jakość artystyczną wierszy Katarzyny Turaj-Kalińskiej. Powrót do biblijnego arcywozu ujawnia tutaj perfekcję gier językowych, uderza niezwykłością konceptu, świadczy o kulturowym wyrafinowaniu, wyzwala nowe moce ironii. [...] Nie tylko kompetencję kulturową, ale też właściwości warsztatu poetyckiego - wypracowane brzmienia frazy, wirtuozerię styli...
Utwory Elżbiety Wojnarowskiej są uderzająco krótkie z naciskiem na słowo uderzająco. Mówią wszystko. Oto ulotność życia. My, zakładnicy rzeczy jesteśmy uwięzieni między przedtem a potem. Życie zdaje się drobną przynależnością. Z precyzją szpilki czy igły, rekwizytów pojawiających się w Światoczułości, autorka dotyka tego, co ważne. Pociąga subtelność obrazu przynależności. Życie, drobiazg, jest znośne. Inne być nie może. Wystarczy kochać poranki. Piękno jest nieśmiertelne. T...
"Kondensaty" to debiutancka książka poetycka Marcina Polaka, wcześniej prozaika. Wiersze minimalistyczne, skupione, pełne znaczeń i gier intertekstualnych. Od strony formalnej i interpretacyjnej jest wprowadzenie luźnej kropki. Marcin Polak w "Kondensatach" wycisnął wszystko z myśli, zapisał w języku pali i weź tu kombinuj! Zbiór składa się z wierszy minimalistycznych, można rzecz: konceptualnych, gdyby nie to, że pisze je, te utwory, samo życie. I można to wyjadać jak cukier...
Ile mięśni pracuje, gdy przełykasz wodę? Ile mięśni pracuje, gdy artykułujesz głoski? Rodzimy się jako obywatelki świata. Możemy rozróżnić każdy dźwięk dowolnego języka. Fonemów jest ponad osiemset. Aby ograniczyć się tylko do polskich - przestajemy "słyszeć" pozostałe. Dostrajamy się do swoich szczebioczących bliskich. Przyjmujemy pokarmy, z którymi na początku nie jesteśmy w stanie sobie poradzić. Rośniemy, ćwiczymy, naśladujemy. Chłoniemy. Klimat się zmienia. Padają rekord...
Te wiersze to komiczne i zarazem wstrząsające sprawozdania z miasta nietętniącego wcale życiem, raczej przesiąkniętego rozkładem; Barczyk doskonale interpretuje współczesność z całą naszą technologiczną, narkotykową depresją, opowiada o ludziach tracących grunt pod nogami albo o takich, których na żaden grunt stać nie będzie; posługuje się językiem przeglądarki i ulicy zarazem, choć przecież to już żadna różnica. Świetna książka! Łukasz Barys Mateusz P. Barczyk, ur. 1996. Ped...
Nietrudno wskazać mocne strony tego debiutu: gotowość do testowania wielu perspektyw; niechęć do łatwych odpowiedzi; estetycznie produktywna podejrzliwość. Do tego błyskotliwy styl, dobry warsztat, świadomie dobrane inspiracje. Najciekawsze są jednak u Szymczyka ostatecznie same ambicje, chęć powiedzenia czegoś, co wykraczałoby poza proste ramy "udanego debiutu". Czytając "Potrzebne źródła", ma się wrażenie, że ta książka powstała nie z samego pragnienia napisania książki, al...
Tam, gdzie stulecia zachodniej kultury filozoficznej desperacko odrywały ducha od materii, "Myśli o ciele, ale nim nie jest" nie boi się przypominać, co stanowi świątynię dla ludzkiego umysłu. Pełne onirycznych metafor wizje sprowadzone zostają na płodzącą je ziemię, kolejne tabu łamane są z dźwiękiem pękających kości, a całość sprawia nieodparte wrażenie powrotu do dawno utraconej, pierwotnej tradycji. Grzegorz Aleksander Biały Jeżeli Poetra zawiera w przemożnym stopniu kwet...
W tych wierszach Ewa Filipczuk stoi (w ujęciu metaforycznym) zamyślona przed spoczywającym na sztalugach, właśnie rozpoczętym obrazem (załóżmy, że hieroglify zastąpiły pociągnięcia pędzlem). Płótno się nieustannie zmienia, jest przemalowywane, bywa przedstawieniem świata. Kiedy indziej jawi się jako oprawiona w antyramę szczelina, przez którą można dostrzec wyłącznie mały fragment, detal, element albo zaledwie drugiego człowieka (wtedy pejzaż zastępowany jest portretem). Wszy...
