Paul Cézanne przez całe życie próbował namalować nie to, co widziało oko, lecz to, co kryło się pod powierzchnią przedmiotów. Jabłko przestawało być zwykłym owocem, pejzaż – zapisem chwili, a góra Sainte-Victoire, do której powracał niemal obsesyjnie, stawała się niewyczerpanym laboratorium widzenia. Każdy obraz był kolejną próbą dotarcia do istoty rzeczy, której – jak sądził – nie sposób uchwycić raz na zawsze. Tworzył z uporem graniczącym z udręką. Odrzucany przez Salony, w...