Ignacy Feliks Dobrzyński napisał osiem nokturnów na fortepian. Pięć z nich zostało wydanych w latach 18331834 w dwóch zeszytach, jako opp. 21 i 24, pozostałe natomiast znalazły się w różnych okazjonalnych zbiorach opublikowanych znacznie później. Nokturn A-dur powstał w 1846 roku i należy do grupy utworów skomponowanych przez Dobrzyńskiego podczas jego podróży artystycznej po miastach niemieckich. Tournee miało doprowadzić do wzrostu popularności kompozytora i poprawy jego sy...
Dwa mazurki Dobrzyńskiego są utworami, na które warto zwrócić uwagę. Pomimo znacznego uproszczenia środków i zastosowania konwencjonalnej formy kompozytorowi udało się stworzyć miniatury niepozbawione wdzięku, elegancji i pewnej bezpretensjonalnej świeżości. Ich wykonanie nie wymaga dużych umiejętności, mogą zatem stanowić wartościowe uzupełnienie repertuaru uczniów starszych klas szkoły muzycznej I stopnia, a jednocześnie przygotowują ich do grania trudniejszych miniatur dzi...
na fortepian Trzy nokturny op. 21 na fortepian / Dwa nokturny op. 24 na fortepian Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to zbiór, który zachwyca subtelnością i głębią romantycznej ekspresji. Kompozycje te, dedykowane osobom bliskim kompozytorowi, niosą ze sobą niezwykłą wrażliwość i techniczne wyrafinowanie. Melancholijne linie melodyczne łączą się z bogatymi harmoniami, tworząc niezwykle sugestywną atmosferę, która wciąga zarówno wykonawcę, jak i słuchacza. Utwory te są doskonały...
Souvenir de Dresde op. 47 jest utworem złożonym z trzech części o zróżnicowanych tempach, połączonych ze sobą attacca i poprzedzonych krótką introdukcją fortepianową. Mimo, że tytuł utworu może sugerować niemiecki charakter muzyki, to mamy tu do czynienia z dziełem polskim napisanym przez polskiego kompozytora i na co trzeba zwrócić szczególną uwagę jest to swego rodzaju rarytas w polskiej literaturze obojowej. Edycja została przygotowana w oparciu o rękopiśmienną kopię znajd...
Książka jest dokumentem piśmienniczym, obszernym zazwyczaj zapisem wszelkiej ludzkiej myśli. Występuje w postaci wielostronicowej publikacji o określonej liczbie stron i trwałym charakterze.
Postać dzisiejszej książki drukowanej ma formę kodeksu będącego zbiorem kartek połączonych grzbietem. Taki sposób utrwalania zapisu w momencie upowszechnienia pergaminu zastąpił wcześniejszą formę dokumentu piśmienniczego, jakim był zwój.
Według definicji Słownika języka polskiego PWN książka jest złożonym oraz oprawionym arkuszem papieru zadrukowanym tekstem o charakterze literackim, użytkowym bądź naukowym. Jednak współcześnie definicja ta powinna zostać poszerzona o książki elektroniczne będące cyfrowym odpowiednikiem tych drukowanych. Do książek elektronicznych zaliczane są zarówno ebooki, jak i audiobooki. Treść utrwaloną w formie elektronicznej można odczytać za pomocą odpowiedniego oprogramowania na laptopach, tabletach, smartfonach, a przede wszystkim na przeznaczonych do tego celu czytnikach.
E-książki odgrywają bardzo dużą rolę. Podjęty jakiś czas temu proces digitalizacji książek umożliwia dostęp do światowych zasobów wiedzy znacznie większej liczbie osób. Zbiory ksiąg to niepodważalne światowe dziedzictwo kultury, jednak ze względu na ograniczoną możliwość szybkiego dostępu do przechowywanych w księgozbiorach publikacji, a także brak możliwości jakiegokolwiek dostępu do dzieł o znacznej wartości historycznej proces digitalizacji daje szansę na udostępnianie światowych dzieł szerokiej masie odbiorców.
Okładka to wszystko, co zostało od zewnątrz trwale złączone ze znajdującym się w środku wkładem. Składa się z przedniej i tylnej okładziny (potocznie zwanej okładką), a także z grzbietu okładki. To właśnie okładka definiuje i określa ostateczny wygląd książki, gdyż determinuje między innymi sposób, w jaki łączą się ze sobą wszystkie kartki i jaka jest wewnętrzna budowa książki. Oprawy mogą być miękkie, twarde czy też zintegrowane – różnią się przede wszystkim wielkością, wagą, wytrzymałością oraz ceną. Przykładowo książki w twardej oprawie są większe, cięższe, bardziej wytrzymałe i droższe od tych w miękkiej.
