Album w opracowaniu Justyny Nowickiej i Witolda Siemaszkiewicza zawiera liczne zdjęcia Tatr wykonane przez Karłowicza podczas górskich wypraw, przede wszystkim unikatowe fotografie pochodzące z prywatnych albumów kompozytora, opatrzone jego własnoręcznymi podpisami, a udostępnione przez Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. Książkę otwiera esej Justyny Nowickiej, omawiający konteksty fotograficznej twórczości Karłowicza, a zamyka relacja Mariusza Zaruskiego, p...
Dzieła T.1 Mieczysława Karłowicza pojawiły się w dziejach pieśni polskiej jako zjawisko dosyć niezwykłe. W twórczości wybitnego symfonika jako jego utwory młodzieńcze stały się wprawdzie znaczącym, ale jedynie przedtaktem twórczości w pełni dojrzałej i mistrzowskiej. Niemal wszystkie powstały na przestrzeni jednego roku. Komponowane niejako na marginesie akademickiej nauki kompozycji, zdają się stanowić zapis uczuć i myśli dogłębnie osobistych, sejsmograficznie notujących b...
poemat symfoniczny (Partytura i głosy w nowej edycji Dzieł Mieczysława Karłowicza) Geneza poematu symfonicznego Stanisław i Anna Oświecimowie sięga głęboko w młodzieńcze lata kompozytora i spowita jest pewną tajemnicą. Adolf Chybiński, skrupulatny biograf kompozytora odnotowuje, iż między 9 a 14 lutego 1893 roku Karłowiczowie wraz z dziećmi przebywali w Krakowie na ślubie córki Wandy z Zygmuntem Wasilewskim1. Wówczas to 16-letni Mieczysław zobaczył na wystawie w Sukiennicach ...
Epizod na maskaradzie op. 14 jest ostatnim dziełem Karłowicza; śmierć kompozytora w lutym 1909 przerwała pracę nad rozpoczętym w 1908 utworem, który dokończył później Grzegorz Fitelberg. Prawykonanie odbyło się pięć lat po śmierci kompozytora, w 1914. Przyjaciel Karłowicza, S. Szumowski, wspomina, iż jednym z ulubionych autorów Karłowicza był Turgieniew, poddaje też myśl, że być może źródłem inspiracji do napisania ,,Epizodu na Maskaradzie" było opowiadanie Turgieniewa ,,Trzy...
Wydanie Dzieł Mieczysława Karłowicza ma charakter źródłowo-krytyczny. Obejmuje całokształt jego twórczości kompozytorskiej. Celem wydania jest przekazanie tekstu autentycznego, autorskiego. Nie jest to łatwe zadanie. Sytuacja w zakresie materiałów źródłowych do twórczości Karłowicza jest bardzo zróżnicowana. Kompozytor przygotował do druku i wydał ze swego życia op. 2 na orkiestrę smyczkową, Preludium i fugę op. 5, Koncert A-dur op. 8 na skrzypce i orkiestrę, Powracające fale...
Autor w poemacie tym, utrzymanym w swobodnej formie, przedstawia psychologie samobójcy (). Walka rozgrywa się między dwoma sprzecznymi tematami, zwycięża ostatni, pada strzał. (Ignacy Chabielski, Scena i Sztuka 1908) Struktura tej lapidarnej, literacko-muzycznej opowieści jest intrygująca. Jest to właściwie pierwsza manifestacja ekspresjonizmu w historii muzyki polskiej. () Smutna opowieść kondensuje w najwyższym zgęszczeniu najważniejsze wątki tematyczne całej twórczości Kar...
Tryptyk orkiestrowy Odwieczne pieśni op. 10 drugi po Powracających falach poemat symfoniczny w dorobku twórczym Karłowicza powstawał od października 1904 do lutego 1906 roku. Komponowanie przedłużyło się ponad pierwotne zamierzenia; z korespondencji z Adolfem Chybińskim dowiadujemy się, iż Karłowicz zamierzał skończyć utwór do lata 1905 roku, ale przeszkodziły mu zajęcia w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym.Odwieczne pieśni są więc najpełniejszą manifestacją panteistycznego c...
Styl Koncertu uwarunkowany został z jednej strony specyfiką gatunku i nawiązaniem do pewnych określonych, tradycyjnych form rozwojowych, z drugiej ogólnymi koncepcjami kompozytorskimi wyrastającymi z neoromantycznych założeń estetycznych. Duże znaczenie posiada fakt, że kompozytor znał skrzypce z własnej praktyki. Świadczy o tym bogate wyzyskanie ich możliwości techniczno-wyrazowych: od śmiałego użycia skomplikowanych, lecz zawsze skrzypcowych dwudźwięków, poprzez szerokie w...
Książka jest dokumentem piśmienniczym, obszernym zazwyczaj zapisem wszelkiej ludzkiej myśli. Występuje w postaci wielostronicowej publikacji o określonej liczbie stron i trwałym charakterze.
Postać dzisiejszej książki drukowanej ma formę kodeksu będącego zbiorem kartek połączonych grzbietem. Taki sposób utrwalania zapisu w momencie upowszechnienia pergaminu zastąpił wcześniejszą formę dokumentu piśmienniczego, jakim był zwój.
Według definicji Słownika języka polskiego PWN książka jest złożonym oraz oprawionym arkuszem papieru zadrukowanym tekstem o charakterze literackim, użytkowym bądź naukowym. Jednak współcześnie definicja ta powinna zostać poszerzona o książki elektroniczne będące cyfrowym odpowiednikiem tych drukowanych. Do książek elektronicznych zaliczane są zarówno ebooki, jak i audiobooki. Treść utrwaloną w formie elektronicznej można odczytać za pomocą odpowiedniego oprogramowania na laptopach, tabletach, smartfonach, a przede wszystkim na przeznaczonych do tego celu czytnikach.
E-książki odgrywają bardzo dużą rolę. Podjęty jakiś czas temu proces digitalizacji książek umożliwia dostęp do światowych zasobów wiedzy znacznie większej liczbie osób. Zbiory ksiąg to niepodważalne światowe dziedzictwo kultury, jednak ze względu na ograniczoną możliwość szybkiego dostępu do przechowywanych w księgozbiorach publikacji, a także brak możliwości jakiegokolwiek dostępu do dzieł o znacznej wartości historycznej proces digitalizacji daje szansę na udostępnianie światowych dzieł szerokiej masie odbiorców.
Okładka to wszystko, co zostało od zewnątrz trwale złączone ze znajdującym się w środku wkładem. Składa się z przedniej i tylnej okładziny (potocznie zwanej okładką), a także z grzbietu okładki. To właśnie okładka definiuje i określa ostateczny wygląd książki, gdyż determinuje między innymi sposób, w jaki łączą się ze sobą wszystkie kartki i jaka jest wewnętrzna budowa książki. Oprawy mogą być miękkie, twarde czy też zintegrowane – różnią się przede wszystkim wielkością, wagą, wytrzymałością oraz ceną. Przykładowo książki w twardej oprawie są większe, cięższe, bardziej wytrzymałe i droższe od tych w miękkiej.
