W zbiorze op. 23 Statkowski uwzględnia właściwości metrorytmiczne krakowiaka dwudzielne metrum, synkopy i rytmy punktowane. Ponadto wprowadza struktury nawiązujące do charakterystycznych figur tanecznych, takich jak hołubce (dwa uderzenia piętą o piętę w powietrzu) i przytupy (trzy tupnięcia w rytmie: dwie ósemki i ćwierćnuta). Wzorem polskiej muzyki ludowej kompozytor stosuje technikę różnicowania fraz, eliminując proste powtórzenia na rzecz wariacyjnych. Elementy decydując...
Zbiór najwcześniejszych zachowanych utworów fortepianowych Romana Statkowskiego stanowi interesujący przykład stylistyki późnoromantycznej, w której odnaleźć można zarówno fascynację muzyką narodową, jak i wyraźne inspiracje twórczością Chopina. Pełne wyrazu kompozycje ukazują rozwój artystyczny młodego Statkowskiego, który już na tym etapie swojej twórczości przejawiał wyrafinowane podejście do formy i harmonii. Zbiór ten jest wartościowym materiałem dydaktycznym dla uczniów...
Dwa walce op. 5 Romana Statkowskiego pochodzą z wczesnego etapu twórczości kompozytora i ukazują różnorodne podejście do klasycznego wzorca walca. Każdy z utworów wyróżnia się innym charakterem, eksponując odmienne cechy tanecznej formy. Pełne elegancji i wirtuozerii kompozycje mogą służyć zarówno jako wartościowy materiał dydaktyczny dla uczniów szkół muzycznych II stopnia, jak i jako interesujący repertuar koncertowy dla zaawansowanych pianistów.
Publikację stanowi pochodzący z wczesnej twórczości kompozytora zbiór ośmiu miniatur Immortelles op. 19. Zbiór cechuje poetyka instrumentalnej miniatury lirycznej. W kształtowaniu linii melodycznej dominuje cantabile o genezie wokalnej, przeważają tempa wolne oraz umiarkowane. Mimo pewnych cech wspólnych, każda z ośmiu miniatur to odrębna całość wnosząca do zbioru niepowtarzalny charakter i wyraz. O odrębności utworów stanowi zwłaszcza zróżnicowanie rozwiązań fakturalnych, uk...
Książka jest dokumentem piśmienniczym, obszernym zazwyczaj zapisem wszelkiej ludzkiej myśli. Występuje w postaci wielostronicowej publikacji o określonej liczbie stron i trwałym charakterze.
Postać dzisiejszej książki drukowanej ma formę kodeksu będącego zbiorem kartek połączonych grzbietem. Taki sposób utrwalania zapisu w momencie upowszechnienia pergaminu zastąpił wcześniejszą formę dokumentu piśmienniczego, jakim był zwój.
Według definicji Słownika języka polskiego PWN książka jest złożonym oraz oprawionym arkuszem papieru zadrukowanym tekstem o charakterze literackim, użytkowym bądź naukowym. Jednak współcześnie definicja ta powinna zostać poszerzona o książki elektroniczne będące cyfrowym odpowiednikiem tych drukowanych. Do książek elektronicznych zaliczane są zarówno ebooki, jak i audiobooki. Treść utrwaloną w formie elektronicznej można odczytać za pomocą odpowiedniego oprogramowania na laptopach, tabletach, smartfonach, a przede wszystkim na przeznaczonych do tego celu czytnikach.
E-książki odgrywają bardzo dużą rolę. Podjęty jakiś czas temu proces digitalizacji książek umożliwia dostęp do światowych zasobów wiedzy znacznie większej liczbie osób. Zbiory ksiąg to niepodważalne światowe dziedzictwo kultury, jednak ze względu na ograniczoną możliwość szybkiego dostępu do przechowywanych w księgozbiorach publikacji, a także brak możliwości jakiegokolwiek dostępu do dzieł o znacznej wartości historycznej proces digitalizacji daje szansę na udostępnianie światowych dzieł szerokiej masie odbiorców.
Okładka to wszystko, co zostało od zewnątrz trwale złączone ze znajdującym się w środku wkładem. Składa się z przedniej i tylnej okładziny (potocznie zwanej okładką), a także z grzbietu okładki. To właśnie okładka definiuje i określa ostateczny wygląd książki, gdyż determinuje między innymi sposób, w jaki łączą się ze sobą wszystkie kartki i jaka jest wewnętrzna budowa książki. Oprawy mogą być miękkie, twarde czy też zintegrowane – różnią się przede wszystkim wielkością, wagą, wytrzymałością oraz ceną. Przykładowo książki w twardej oprawie są większe, cięższe, bardziej wytrzymałe i droższe od tych w miękkiej.