Opis treści
Śnieg skrzypi pod moimi
chodakami, oddech ulatuje z ust
białym obłokiem. Niebo ma kolor ołowiu.
Gęste chmury wiszą nisko, opierają się na dachach
bocianów, z których strażnicy z karabinami obserwują
mnie bacznie, gdy powoli wlokę się do sypialnego baraku.
Masza dogania mnie i delikatnie ujmuje moją rękę.
Ściskam mocno jej lodowate palce.
Wesołych świąt, Tosiu.
Wesołych świąt, Maszeńko szepczę.
Pojedyncza łza spływa po moim policzku.
Spada, zamarza w locie, a potem znika w śniegu.
Witajcie w Stalince, poprawczej kolonii pracy dla dziewcząt.
To rozległy obóz, w którym żyje prawie sześćset więźniarek.
Jestem chyba najmłodsza. Mam spędzić tu całe trzy lata.
Mawia się niekiedy, że gorzej być nie może, ale to kłamstwo.
Póki człowiek żyje, zawsze może być gorzej, zawsze już się
o tym przekonałam. Ale zawsze może też być lepiej,
bo czasami w najciemniejszym lochu można odnaleźć
iskrę nadziei i taką przyjaźń, która łączy
mocniej niż więzy krwi...
