Opis treści
Mikrokosmos zakładu przemysłowego składa się z wielu aspektów i zmiennych: materialnych, ulotnych, codziennych i odświetnych. W hutmenowskiej przestrzeni udalo się pomieścic skomplikowane procesy produkcyjne, zieleń i wodę, galerie sztuki, muzykę współczesną i malowane na biało krawężniki.
Do dziś najwyraźniejszym, fizycznym znakiem tamtej rzeczywistosci pozostaje długa na ponad 300 metrów hala, przekryta dynamicznym, pilastym dachem. Jej lokalizacja, a także forma i funkcja nie są dziełem przypadku, lecz zwieńczeniem wieloletnich starań o możliwość rozwoju miejsca pracy dla setek Wrocławian i Wrocławianek, zaznaczeniem pozycji na przemysłowej mapie Polski i efektem zaangażowania w tworzenie zrębów miedziowej potęgi Dolnego Śląska. Najwieksza hala produkcyjna powojennego Wrocławia to znak krótkiej, intensywnej dekady stabilizacji rządów Edwarda Gierka. To kluczowy gest w urbanistyce ulicy Grabiszyńskiej. To 20 tysiecy metrów kwadratowych czerwonego złota.
