Opis treści
W oddalonym od głównych dróg bieszczadzkim zakątku znajduje się pensjonat Magnolia. Jego niepowtarzalną atmosferę tworzą niezwykłe kobiety: wspaniała kucharka Czesia Gawińska, malarka Doris, kelnerka Małgorzata i Marlena, która zagląda tu codziennie na kawę. Pewnego dnia do Magnolii przyjeżdża autor popularnych niegdyś kryminałów Maurycy Murawski. Pragnie odszukać miejsce, które dawno temu zaczarowało go niezwykłą aurą, inspirując do napisania pierwszej powieści.
Maurycy poznaje emerytowanego komendanta policji, który wszystkim zatrzymującym się pod sklepem na środku wsi pokazuje fotografię zaginionej dziewczynki. Robi to już od dwunastu lat. Autor powieści kryminalnych i były policjant pochylają się nad tragicznymi wydarzeniami z przeszłości, z którymi teraźniejszość – a zwłaszcza kobiety z Magnolii – zdaje się nie mieć nic wspólnego. Ale tylko do pewnego momentu.
Grażyna Jeromin-Gałuszka – znana i ceniona autorka powieści obyczajowych, łączących romans i kryminał z magią. Jej książki to zaproszenie do podróży w głąb ludzkich serc, do poszukiwania prawdy o życiu. Od wielu lat jest zafascynowana powieściami Gabriela Garcíi Márqueza. Otoczona rodziną i zwierzętami, mieszka i tworzy pośród przepięknych krajobrazów podradomskiej wsi. Absolwentka bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz scenopisarstwa w PWSFTViT w Łodzi. Publikowała utwory poetyckie i krótkie formy prozatorskie w czasopismach, a także w antologiach poetyckich. Laureatka ogólnopolskiego konkursu zorganizowanego przez Agencję Scenariuszową i magazyn „Film”. Jej debiutancka powieść „Złote nietoperze” (2007) otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie literackim „Kolory życia”. Pięciotomowa saga „Dwieście wiosen” podbiła serca polskich czytelniczek, a wydana w 2025 roku powieść „Skończyły mi się oczy” przez kilka tygodni nie schodziła z list bestsellerów.
Kamila Zając 22-04-2026
Kamila Zając 22-04-2026
Moja przygoda z książką Długie lato w Magnolii autorstwa Grażyny Jeromin-Gałuszki okazała się niezwykle miłym i pozytywnym zaskoczeniem. Sięgając po tę historię, spodziewałam się lekkiej, wakacyjnej powieści obyczajowej, tymczasem otrzymałam znacznie więcej — emocjonalną opowieść o relacjach, rodzinie oraz poszukiwaniu własnego miejsca w życiu. Fabuła koncentruje się wokół pensjonatu Magnolia, który staje się sercem wydarzeń i miejscem, gdzie splatają się losy bohaterów. Wakacyjna atmosfera sprzyja refleksji, a także wydobywa na powierzchnię dawne tajemnice, niewypowiedziane emocje i decyzje, które wciąż rzutują na teraźniejszość postaci. Autorka z dużą wrażliwością oddaje codzienność tego miejsca — rozmowy na tarasie, wspólne posiłki czy chwile spędzone w ogrodzie tworzą nie tylko klimat, ale również stanowią tło dla ważnych, życiowych wyborów. Największą siłą powieści są jej bohaterowie — autentyczni, wielowymiarowi i łatwi do polubienia. Szczególnie zapada w pamięć postać Maurycego — mężczyzny pełnego sprzeczności, wrażliwego i empatycznego, a jednocześnie zamkniętego w sobie i ostrożnego w relacjach. Jego historia to subtelnie poprowadzony proces otwierania się na innych oraz próba uporządkowania przeszłości. Przemiana bohatera została przedstawiona bardzo naturalnie, bez pośpiechu — poprzez codzienne sytuacje i rozmowy, które stopniowo wpływają na jego emocje i decyzje. Podczas lektury pojawiła się jednak refleksja, że warto byłoby wcześniej sięgnąć po pierwszą część cyklu — „Magnolia”. Znajomość wcześniejszych wydarzeń mogłaby jeszcze pełniej pogłębić odbiór relacji między bohaterami i ich historii. „Długie lato w Magnolii” to ciepła, spokojna, a jednocześnie poruszająca opowieść o drugich szansach i dojrzewaniu do zmian. To książka, przy której można się wyciszyć, ale też zatrzymać na moment i zastanowić nad własnym życiem. Na szczególną uwagę zasługuje zakończenie — zaskakujące i emocjonalne, które pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem