Opis treści
Smak może mieć jedynie życie radykalne – i ten radykalizm Pier Giorgia widać w listach na każdym kroku, choćby z patronów, jakich sobie obiera w różnych zrzeszeniach: Savonarola i Robespierre! Jest zdecydowany – choćby wtedy, gdy nieodwołalnie występuje z turyńskiego koła FUCI, w ostrych słowach upominając przewodniczącego, którego w poprzednich listach tytułuje z reguły „Najdroższy!”. Ale potrafi także jako pierwszy wyciągnąć rękę do zgody: umie również odróżniać poglądy od osoby: najlepiej świadczą o tym wierne i pełne prawdziwie czułej miłości listy do ojca, Alfredo Frassatiego, z którym politycznie wszystko go różniło. Przy całej swej miłości do gór, nie daje się nigdy namówić na wyprawę, która odbyłaby się kosztem niedzielnej Mszy św. Szuka syntezy – w jednym z listów (mając 22 lata) pisze o doświadczeniu śmierci i nauce stąd płynącej, oraz o czekających go egzaminach, dziękuje przyjacielowi za pożyczenie czekana i pozdrawia go serdecznie w Jezusie Chrystusie – wszystko równie naturalnie, i równie prawdziwie; potrafi zapalić papierosa z papieskim nuncjuszem i z największą powagą podzielić się przepisem na jeden z włoskich makaronów; zna się na kwiatach i umie się bić. (fragment przedmowykardynała Grzegirza Rysia)
