Opis treści
PORUSZAJĄCA OPOWIEŚĆ O DWÓCH KOBIETACH Z ODMIENNYCH ŚWIATÓW, KTÓRYCH PRZYPADKOWE SPOTKANIE ODMIENIA ŻYCIE ICH SAMYCH I CAŁEJ SPOŁECZNOŚCI.
Warszawa, rok 1923.
Helena Sznajderówna – bogata dziedziczka i wizjonerka – chce zrewolucjonizować opiekę szpitalną w Polsce. Zosia – czternastoletnia dziewczyna z robotniczej dzielnicy – nie wierzy już w lepsze jutro. Gdy los stawia na jej drodze Helenę, dostaje niepowtarzalną szansę, by wyrwać się z biedy i beznadziei.
To historia o sile, determinacji i odwadze w przełamywaniu społecznych barier, osadzona w pełnej kontrastów Warszawie lat 20. ubiegłego wieku.
Kamila Zając 18-01-2026
Kamila Zając 18-01-2026
Między profesjonalizmem a ludzkim odruchem nie ma wyraźnej granicy.” Ta książka przypomina, że za każdym pacjentem stoi człowiek, nie przypadek medyczny.” „Pielęgniarka nie tylko leczy ciało — każdego dnia dźwiga cudzy ból.” „Empatia to dar, który w tej historii ma swoją cenę.” Zosia Wierzbicka jest pielęgniarką. Mimo, że z racji swego niskiego statusu społecznego nigdy nie miałaby szansy otrzymać gruntownego wykształcenia dziewczyna z oddaniem opiekuje się chorymi w szpitalu imienia Hipolita Sznajdera w Warszawie. Swoją historię powierza jednej z cierpiących na nowotwór pacjentek - siostrze Applonii. Zofia wywodziła się z niezbyt zamożnej robotniczej rodziny. Pewnego letniego dnia 1923 roku czternastoletnia wówczas dziewczynka była świadkiem potrącenia przez samochód małego chłopca. To właśnie wówczas na jej drodze stanęła zamożna i wpływowa dziedziczka bajecznej fortuny Helena Sznajderówna- obie - ramię w ramię pomogły uratować malcowi życie- wkrótce potem nastolatka zaczęła pomagać Helenie w szpitalu oraz poznawać jego personel wśród którego na pewno wyróżniała się doktor Maria Kawecka - kobieta , która mimo swej ponadprzeciętnej inteligencji przez cały czas musiała walczyć z kłodami rzucanymi jej pod nogi przez środowisko zdominowane przez mężczyzn. W trakcie lektury poznajemy przeszłość obu bohaterek- jest również miejsce na miłość- panna Wierzbicka otrzymuje ją w ramionach Tadeusza , serce Heli zaś biło dla Bruna. Czy obie odnalazły własną drogę i szczęście? Pielęgniarka Anny Potyry to powieść, która z niezwykłą wrażliwością prowadzi czytelnika przez świat przedwojennej Warszawy, gdzie postęp medycyny zderza się z ograniczeniami społecznymi, a powołanie bywa silniejsze niż pochodzenie czy konwenanse. Autorka pokazuje szpital nie tylko jako miejsce leczenia, lecz przede wszystkim jako przestrzeń ludzkich dramatów, nadziei i cichych heroizmów, które rzadko trafiają na karty historii. Losy Zosi Wierzbickiej i Heleny Sznajderówny splatają się w opowieść o kobietach, które – każda na swój sposób – muszą walczyć o prawo do decydowania o własnym życiu. Jedna obdarzona sercem i determinacją, druga pieniędzmi i wpływami, obie jednak boleśnie doświadczają, jak wysoką cenę potrafi mieć empatia, niezależność i wierność własnym wartościom. Ważnym głosem tej historii jest także doktor Maria Kawecka – symbol kobiet wyprzedzających swoje czasy, zmuszonych do nieustannego udowadniania swojej wartości w świecie, który nie jest gotów ich zaakceptować. Wątek miłosny nie stanowi tu jedynie tła, lecz dopełnia portrety bohaterek, pokazując, że nawet najsilniejsze kobiety pragną bliskości, zrozumienia i bezpieczeństwa. Miłość – zarówno ta spełniona, jak i naznaczona stratą – staje się kolejną próbą charakteru, sprawdzianem wyborów i odwagi. Pielęgniarka to książka o cichej sile kobiet, o empatii, która potrafi ocalać, ale i ranić, oraz o granicy między obowiązkiem a ludzkim odruchem, której nie da się jednoznacznie wyznaczyć. To poruszająca, mądra i potrzebna opowieść, która zostaje w czytelniku na długo, przypominając, że za każdym zawodem, historią i statystyką zawsze stoi człowiek.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem