Opis treści

Elżbieta Musiał poetka, eseistka, krytyczka literacka. Malarka i graficzka ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i zagranicą oraz 70 prezentacji zbiorowych. Autorka 15 książek poetyckich i eseistycznej; dwóch 30-minutowych filmów eksperymentalnych (poetyckie, autorskie, niszowe, na YouTube) Miej choć odwagę pamiętać (2020) oraz Kręgi na wodzie (2022). Na podstawie poematu Mówię pochyloną cambrią powstał spektakl performance o tym samym tytule z jej udziałem (2016-2017).

W 2018 r. została laureatką nagrody im. J. Słowackiego za całokształt twórczości poetyckiej, szczególnie za odnowienie formy poematu, za eseistykę i krytykę literacką. Ponadto czterokrotnie otrzymywała nagrody za książki roku: za tom wierszy Tatuaż z obłoków (Świętokrzyska Premiera Literacka, 2001), dwukrotnie za poemat Mówię pochyloną cambrią (1. nagroda w kategorii poezja w II Konkursie literackim im. Stefana Żeromskiego w 2014 r. oraz Nagroda im. Piotra Kuncewicza miesięcznika Czwarty Wymiar w 2015 r.), za poemat Na zdjęciu wciąż żyjemy (wyróżnienie w konkursie na najlepszą poetycką książkę XXXV Międzynarodowego Listopada Poetyckiego, 2012).

Wiersze tłumaczone były na angielski, niemiecki, bułgarski, litewski, ukraiński, białoruski, słowacki, serbski i rosyjski.

W 2024 r. uhonorowana Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, a wcześniej w 2014 r. Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2002 r. otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2009 r. była laureatką Świętokrzyskiej Nagrody Kultury II stopnia.

Jest czynnym członkiem dwóch związków twórczych: Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Warszawie oraz Związku Literatów Polskich (od 2011 r. w Zarządzie Głównym ZLP, od 2015 r. w Komisji Kwalifikacyjnej przy Zarządzie Głównym ZLP; 2002-2024 w Oddziale Kieleckim ZLP, od 2025 r. w Oddziale Świętokrzyskim prezeska).

Kuszenie

Potem przemień się w co chcesz

w młodzieńca co butnym krokiem odchodzi

w przechodnia ze spuszczoną głową na smętnej ulicy

albo w zdrowy sen do rana

później

a teraz bądź niecierpliwy

gdy stoisz kilka oddechów ode mnie

wzrokiem już zsuń z ramion sukienkę

którą bezwstydny powiew

przyciskał do wyprężonych ud

zdejmij ze mnie no zdejmij