Opis treści
Sprawa karna płk. Jana Mazurkiewicza Radosława należy do najmniej znanych i zbadanych przejawów aktywności aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej. Jest to o tyle zaskakujące, że dotyczyła jednej z najważniejszych postaci konspiracji wojskowej obozu niepodległościowego czasu II wojny światowej, choć, jak słusznie zauważa Tomasz Łabuszewski, sama w sobie nie była zjawiskiem sądowym niezwykłym, ani dla okresu, w którym się toczyła, ani tym bardziej dla praktyk aparatów bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że Mazurkiewicz był nie tylko jednym z najwyższych rangą oficerów i najważniejszych dowódców Armii Krajowej, dodatkowo owianym legendą heroicznych walk dowodzonego przez niego Zgrupowania AK Radosław w Powstaniu Warszawskim, lecz także jednym z twórców organizacji konspiracyjnej Nie oraz wysokim stopniem oficerem Delegatury Sił Zbrojnych. Był on wreszcie najwyższym stopniem dowódcą Armii Krajowej, który świadomie i dobrowolnie zdecydował się na współpracę z powojennymi władzami Polski Ludowej. Brak obszernego, monograficznego opracowania tego wycinka dziejów najnowszej historii politycznej Polski budzi więc uzasadnione zdziwienie i ciekawość badawczą.
