Opis treści
Sława Tucholska wierzy, że wywalczyła sobie na zawsze skrawek szczęścia i wolność na miarę PRL-owskiej rzeczywistości. Ma kochającego narzeczonego, głos, który porywa męskie serca w Klubie Oficerskim i... najzgrabniejsze nogi w Lublinie. W jeden wieczór Sława traci miłość, a potem wszystko, co uważała za pewne, pęka jak mydlana bańka. Złamana zaszywa się w zielonym domu zapisanym jej w spadku przez tajemniczą krewną, której nigdy nie poznała, na skraju zapomnianej wsi, której nigdy dotąd nie odwiedziła. Tylko ,,na chwilę”, by posklejać krwawiące serce i zrujnowane życie. Gdy w jej ręce trafia szkatułka cioci Aleksandry musi zmierzyć się z przeszłością i zająć się chłopcem, który pomieszkuje w jej stodole… Jak estradowa diwa o arystokratycznych korzeniach poradzi sobie z wyzwaniami codzienności w prowincjonalnej Kamionce? Alicja Filipowska z werwą rysuje portrety zwykłych ludzi na lubelskiej wsi w latach sześćdziesiątych XX wieku, gdzie ramy życia wyznaczają sołtys, ksiądz i partyjni notable. Życie i postawa bohaterki zmieniają się głównie w zderzeniu z dramatycznym losem nastolatka; szczęście odnajduje w relacjach ze zwykłymi „nieznacznymi” ludźmi, w poczuciu własnej sprawczości, gdy im pomaga i udaje jej się zmieniać świat na lepsze. Wydanie z dużą, czytelną czcionką.
monweg 02-04-2026
monweg 02-04-2026
Niektóre książki przyciągają jak mały magnes: nie wiesz dlaczego, ale nie możesz od nich odejść. „Szkatułka sekretów” powieść Alicji Filipowskiej to właśnie taka opowieść — subtelna, pełna niedopowiedzeń i emocji, które nie dają spokoju, nawet gdy odłożysz książkę na półkę. Alicja Filipowska w swojej powieści tworzy świat, w którym przeszłość i wyobraźnia splatają się nierozerwalnie. Tytułowa szkatułka to nie tylko przedmiot, ale symbol: zbioru historii, tajemnic i wspomnień, które skrywają bohaterowie. To, co w niej zamknięte, jest tak samo ważne jak to, co wylewa się na zewnątrz — w gestach, w słowach, w milczeniu. Najbardziej porusza postać głównej bohaterki, która, podobnie jak czytelnik, stara się rozpoznać historie ukryte w drobnych przedmiotach, w rodzinnych opowieściach i w własnej pamięci. Jej spojrzenie jest uważne i wrażliwe; każdy fragment przeszłości jest dla niej odkryciem i zagadką jednocześnie. To właśnie przez jej oczy świat książki nabiera osobistego wymiaru, który trudno odłożyć na bok. Filipowska nie narzuca tempa ani odpowiedzi. Każdy sekret, każda opowieść, każdy drobny przedmiot w szkatułce wymaga od czytelnika zatrzymania się, zastanowienia i czasem odczytania między wierszami. To powieść, która zmusza do refleksji nad tym, co dziedziczymy — nie tylko w sensie materialnym, ale i emocjonalnym, duchowym, czasem nieuświadomionym. Styl autorki jest delikatny, pełen subtelnych niuansów, momentami niemal poetycki. To dzięki niemu świat przedstawiony nie staje się suchym opisem, lecz doświadczeniem, w które wciągnięty zostaje czytelnik. W tym doświadczeniu tkwi siła powieści: jej magia polega na tym, że przeszłość przestaje być odległa. Staje się namacalna, prawdziwa, niepokojąca i fascynująca zarazem. „Szkatułka sekretów” nie daje prostych odpowiedzi. Nie każdemu musi przypaść do gustu jej powolne tempo i refleksyjny charakter. Ale jej wartość tkwi w tym, że pozwala odkrywać warstwy historii powoli, z uwagą i empatią. Przypomina, że w każdej rodzinie kryją się historie, które czekają na kogoś gotowego je przyjąć i zrozumieć. I może w tym tkwi najważniejsze przesłanie książki: że odkrywanie sekretów — nawet tych najmniejszych, zamkniętych w szkatułce — jest aktem odwagi, ale też sposobem na połączenie przeszłości z teraźniejszością. Bo nie wszystko, co zostało ukryte, jest ciężarem; czasem może stać się mostem między tym, kim byliśmy, a tym, kim możemy się stać.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem