Opis treści
NIE BYŁO NA ŚWIECIE DZIEWCZYNEK, KTÓRE BY SIĘ OD SIEBIE AŻ TAK BARDZO RÓŻNIŁY. MIMO TO LOS JE POŁĄCZYŁ. POZNAŁY SIĘ I ZAPRZYJAŹNIŁY… A POTEM WSPÓLNIE ZABIŁY CZŁOWIEKA.
Pola i Lena jako małe dziewczynki obiecują sobie dozgonną przyjaźń i wsparcie w razie wszelkich kłopotów. Mijają lata. Matka Leny zmaga się z agresywnym mężem. W końcu bezradna nastolatka przypomina przyjaciółce o dawnym zobowiązaniu i prosi o pomoc w otruciu swojego ojca. Mimo początkowych obaw, Pola się zgadza. Sprawy jednak zaczynają się komplikować. Czy przyjaźń zdoła unieść mroczny sekret? Czy wobec piętrzących się problemów obie dziewczyny nadal pozostaną wierne przysiędze?
POWIEŚĆ, KTÓRA ZACZYNA SIĘ JAK SPOKOJNA BAJKA, ALE BAJKĄ NIE JEST…
Kamila Zając 22-01-2026
Kamila Zając 22-01-2026
- Złóżmy przysięgę - zaproponowała Lena. - Przysięgę? -Tak. Taką, która przypieczętuje naszą przyjaźń. Powtarzaj za mną: Przysięgam, że od dziś będziemy najlepszymi przyjaciółkami. Będziemy dla siebie dobre i miłe. Będziemy się wspierać zawsze i wszędzie i nie będziemy miały przed sobą żadnych sekretów - wyrecytowała Lena. „Nie było na świecie dziewczynek, które by się od siebie aż tak bardzo różniły. Mimo to los je połączył. Poznały się i zaprzyjaźniły… a potem wspólnie zabiły człowieka Dwie dziewczynki z zupełnie różnych światów, a jednak połączone przez splot okoliczności. Pewien wigilijny wieczór , dwa odebrane życia, rodzinne tajemnice i przeszłość z którą trzeba stanąć twarzą w twarz mimo obaw i strachu. Pola mieszka wraz z babcią w niewielkiej chatce w środku lasu , który mała zna niczym własną kieszeń. Obie - dziewczynka i Michałowa, jej opiekunka są odizolowane od reszty wioski i lokalnej społeczności, a za towarzystwo mają psa o imieniu Cień oraz kotkę- Klarę. Lena zaś jest córką lokalnego komendanta policji, mieszka wraz z rodzicami w pięknym domu i wydaje się, że jej życie jest spokojne, szczęśliwe. A jednak okazuje się, że policjant znęca się nad bliskimi i stosuje wobec nich przemoc. Dwie nastoletnie przyjaciółki, które poznały się kilka lat wcześniej opracowały plan odebrania życia mężczyźnie. A gdy go realizują okazuje się, że już nic nie będzie takie samo. Dom dziecka, oddzielenie od przyjaciółki i nieznana kobieta o imieniu Mira. Spotkanie po latach, zemsta i egoizm za cenę własnego spokoju. Która z dziewczyn będzie naprawdę szczęśliwa? Czytałam już wcześniej kilka książek Pani Doroty , dlatego z ciekawością otworzyłam "Zatrutą przyjaźń ". Powieść szybko mnie wciągnęła, fabuła zaś w połączeniu z lekkim piórem sprawiła, że śledziłam losy bohaterek z zainteresowaniem. Autorka umiejętnie prowadzi narrację, stopniowo odkrywając kolejne warstwy historii i psychologii postaci. Nic nie jest tu czarno-białe — każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje, a granica między ofiarą a sprawcą bywa niepokojąco cienka. „Zatruta przyjaźń” to opowieść o relacji, która z pozoru daje schronienie i poczucie bezpieczeństwa, lecz z czasem staje się ciężarem, a nawet zagrożeniem. Dorota Glica wnikliwie pokazuje, jak dziecięca przysięga i lojalność mogą przerodzić się w więź opartą na strachu, poczuciu winy i wzajemnych manipulacjach. Trauma, przemoc domowa oraz doświadczenia z dzieciństwa kładą się cieniem na dorosłym życiu bohaterek i determinują ich późniejsze wybory. Na szczególną uwagę zasługuje klimat powieści — mroczny, duszny, pełen niedopowiedzeń. Las, samotna chatka, wigilijny wieczór i tajemnice skrywane przez lata budują napięcie, które towarzyszy czytelnikowi do ostatnich stron. Autorka nie szuka łatwych rozwiązań ani prostych odpowiedzi na pytanie o winę i karę. To książka o tym, że nie każda przyjaźń ratuje, a niektóre więzi potrafią zatruć całe życie. O tym, że prawda prędzej czy później upomina się o głos, a przeszłość — choćby najbardziej wyparta — zawsze powraca.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem