Opis treści
“Miał wrażenie, że nie są tutaj sami. Nigdy nie są sami. I serce szeptało tylko: Dom. Dom. Dom”.
Minęło kilka lat, odkąd po raz pierwszy przekroczyliśmy próg szopy, w której spotkaliśmy dzieci z wielkimi, wtedy jeszcze tak bardzo naiwnymi marzeniami o muzyce. Marzenia się spełniły, ale życie wystawiło za nie rachunek.
Czy Zawieszeni, w tym, kim są dzisiaj, potrafią dostrzec choćby cień dawnych siebie?
Nawet najbardziej poplątane ścieżki kiedyś się kończą. Tylko czy można wrócić do siebie, kiedy odeszło się tak daleko?
To już Grand Finale. Ostatni refren. Ostatnia nuta.
Czy dostaniecie wszystkie odpowiedzi? Pewnie nie, bo życie tak nie działa. Mam tylko cichą nadzieję, że kiedy wybrzmi ostatni akord, Wy będziecie obok. Będziecie im towarzyszyć do samego końca. Czymkolwiek ten koniec dla Zawieszonych będzie.
