"Miłość i inne rośliny pnące" to swoisty autoportret rozproszonej świadomości, w której codzienność ("kawa rozpuszczalna", "konferencja", "tatuaż w pociągu") przenika się z mitologią i metafizyką ("Frida Kahlo mówiąca ciii", "nowy bóg / sztuczna inteligencja"). W świecie po miłości, po ojcu, po Bogu, poeta staje się tym, kto "przerysowuje pod światło", próbując zachować cień drugiego człowieka - ślad, który zastępuje obecność.Jest wreszcie medytacją nad niemożnością pełni. Ws...
