Otwórz menu
Łatwe utwory na klarnet i fortepianautorstwa Grażyny Bacewicz to doskonała propozycja dla młodych klarnecistów i pianistów, która łączy walory pedagogiczne z artystyczną głębią. Te proste fakturalnie kompozycje zostały wzbogacone o modernistyczne harmonie, które rozwijają wrażliwość na współczesne brzmienia. Idealne zarówno dla uczniów, jak i muzyków-amatorów, wprowadzają w świat współczesnej muzyki w sposób przystępny i inspirujący.
Nowe wydanie kompozycji Grażyny Bacewicz na dwoje skrzypiec to doskonały wybór dla młodych muzyków, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności i jednocześnie poznawać współczesne brzmienia. Łatwe technicznie, a zarazem bogate w nowatorskie rozwiązania harmoniczne, utwory wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki nowoczesnej, zapewniając przy tym radość z gry w duecie.
Utwór ten, dedykowany Stanisławowi Szpinalskiemu, uczniowi Paderewskiego i znanemu odtwórcy jego Krakowiaka fantastycznego, mimowolnie przywodzi na myśl utwór wielkiego mistrza, lecz niewiele ma z nim wspólnego; kompozycje te należą do dwóch różnych epok. U Grażyny Bacewicz fortepian ma specyficzną ostrość brzmienia, którą podkreśla używanie skrajnych rejestrów, ma swoistą szorstkość i cierpkość akordów zbudowanych z różnych zestawień kwintowo-kwartowo-sekundowych oraz wszelk...
Opus magnum'' wybitnej kompozytorki i skrzypaczki, powstał w 1948 roku stając się od razu jednym z najczęściej wykonywanych utworów polskiej artystki. To arcydzieło neoklasycyzmu fascynuje zarówno inwencją, wirtuozowskim blaskiem, jak i harmonijnym połączeniem elementów formalnych przejętych z tradycji z nowymi pomysłami brzmieniowymi. Forma trzyczęściowego Koncertu oscyluje miedzy postacią barokowego concerto grosso a wczesnoklasycznym cyklem sonatowym.
4 Kaprysy stanowią nie tylko katalog różnych, wymyślnych sposobów artykulacji, rodzajów smyczkowania, figur rytmicznych, ,,skal interwałowych zestawianych niekiedy na zasadzie kontrastu, ale są też w pewnym stopniu ,,podróżą w czasie. Utwory są tak skonstruowane, że każdy z nich stanowi odrębną całość; mogą być zatem wykonywane oddzielnie.
4 KaprysyGrażyny Bacewicz w transkrypcji na altówkę solo to zbiór wirtuozerskich miniatur, które stanowią wyzwanie techniczne i interpretacyjne dla każdego altowiolisty. Kompozycja prezentuje szeroki wachlarz artykulacji, technik smyczkowania, rytmicznych figur oraz skal interwałowych, które często zestawiane są na zasadzie kontrastu. Każdy z kaprysów to autonomiczne dzieło, mogące być wykonywane zarówno jako część cyklu, jak i samodzielnie. Bogactwo formy i wyrazistość muzyc...
Cykl siedmiu krótkich utworów, bardzo charakterystycznych dla poetyki muzycznej Grażyny Bacewicz tego okresu. (...) Pikanteria prościutkiej w gruncie rzeczy Suity polega na połączeniu barokowego gestus i to bardziej telemannowskiej niż bachowskiej natury z harmoniką cierpko-diatoniczną, podkolorowaną niekiedy chromatyką, spowijaną co rusz w quasi-tonalne przebiegi mające tu bardziej reliktowo-sentymentalny niż ironiczny charakter.
Cykl łatwych utworów przeznaczonych do wykonania na skrzypcach z towarzyszeniem fortepianowym powstał w 1945 r. ''Doskonale napisany, świetnie brzmiący, nadający się dla szkół muzycznych, seminariów nauczycielskich, dla muzyki w domu, świetlicach, dla koncertów popularnych'' - tak ''Łatwe utwory'' były anonsowane w styczniowym numerze ''Ruchu Muzycznego'' z 1946 r.
Popularne trzyczęściowe ''Concertino'' Grażyny Bacewicz przeznaczone jest do wykonania przez młodych adeptów sztuki skrzypcowej. Utwór nie stawia wysokich wymagań technicznych (gra w I-III pozycji). Skrajne części utrzymane są w szybkim tempie. Środkowe ''Romance'' pozwala natomiast poprowadzić śpiewną kantylenę na długich łukach.
Sonata na obój i fortepian Grażyny Bacewicz z 1937 roku, dedykowana Sewerynowi Śnieckowskiemu, to trzyczęściowy utwór z klasycznego okresu twórczości kompozytorki. Pierwsza część Allegro ma non troppo wyróżnia się energicznym tematem i kontrastującą, melodyjną linią. Druga część Tempo di Valse to delikatny, ulotny walczyk o subtelnym, niemal niedopowiedzianym zakończeniu. Finałowe Vivace emanuje radością i wirtuozerią, prowadząc do dynamicznego zakończenia. Sonata łączy pre...
W książce przedstawiono obszerne fragmenty niepublikowanej dotychczas prozy pisanej przez Grażynę Bacewicz. W 1944 roku w Grodzisku Mazowieckim, podczas tułaczki po powstaniu warszawskim, Grażyna skończyła pisać opowiadanie Czy to pan doktor Piotrowski?. W 1958 roku powstawała powieść, niestety niedokończona, O zaklinaczach dźwięków i szmerów, a w 1964 roku kolejna - Oporny hydraulik. Bacewicz była też autorką sztuki teatralnej Jerzyki albo nie jestem ptakiem, wystawionej w 1...
Samobójstwo? Morderstwo? Przypadek? Ciało młodej kobiety zostaje znalezione na skwerze amerykańskiego miasta. Brak jakichkolwiek śladów popełnienia zbrodni zbija z tropu lokalną policję. Jeden mały element nie pasuje do układanki… Detektyw Deciese, francuski imigrant, zaczyna śledztwo. Tropy, za którymi podąży, doprowadzą go do dawno zapomnianych tajemnic rodziny Hardów. Kto wpadnie w sidła? Następna ofiara, morderca czy detektyw? Grażyna Bacewicz – wybitna polska kompozyt...
II Sonata fortepianowa powstała w 1953 roku i została wykonana po raz pierwszy przez samą kompozytorkę podczas koncertu zorganizowanego przez Związek Kompozytorów Polskich. Utwór ten należy do jednej z najlepszych kompozycji tej formy w całej muzyce fortepianowej XX wieku, jest wspaniale rozplanowany formalnie, pełen zaskakujących zwrotów dramaturgicznych i jednocześnie szalenie wymagający technicznie.
Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S....
Grażyna Bacewicz bardzo wcześnie uświadomiła sobie, że głównym celem jej życia jest komponowanie muzyki. Jeszcze w latach dwudziestych XX stulecia, jako uczennica łódzkiego Konserwatorium, przy okazji zajęć z harmonii czy kontrapunktu podejmowała próby kompozytorskie, w których starała się rozwiązać nurtujące ją problemy techniczne i nadać im zadawalający artystycznie kształt. Wzrastała w atmosferze antyromantycznego przewrotu i kształtującego się stylu neoklasycznego. W natu...
Andante sostenuto zostało napisane w oryginale na skrzypce i fortepian przez Grażynę Bacewicz wybitną kompozytorkę, skrzypaczkę i pianistkę. Jest utworem lirycznym, ale z ekspresyjną i dramatyczną linią.Prezentowane opracowanie jest przeznaczone na kontrabas w stroju orkiestrowym.Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki.W opracowaniu wykorzystano ele...
Najbardziej wyrazisty, najbardziej własny (spośród Kwartetów Bacewicz). Już nie folklorystyczny (...) jeszcze nie gubiący się w pseudoawangardowości (...). Doskonałe opanowanie postbartókowskiej faktury. Utwór o ekspresji obdarzonej sensem, wykraczający poza zwykłe muzykanctwo. [M. Tomaszewski, Najwybitniejsze utwory pięćdziesięciolecia, wypowiedź, Muzyka polska 1945-1995, Kraków 1996]
Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz to trzyczęściowy utwór powstały na początku lat trzydziestych w czasie studiów kompozytorki w Warszawie i w Paryżu. Choć w literaturze muzycznej dużo większe uznanie zdobyła inna Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (skomponowana w 1955 roku), to już we wczesnym okresie twórczości tej artystki widoczny jest ogromny potencjał oraz znakomity warsztat kompozytorski. Najlepszym tego dowodem jest ponowne wykorzystanie ma...
I Sonata Grażyny Bacewicz skomponowana została w 1929 roku. Zaledwie 20-letnia studentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz skrzypiec w klasie Józefa Jarzębskiego i fortepianu w klasie Józefa Turczyńskiego stawiała swoje pierwsze kroki w tworzeniu muzyki kameralnej. W owym czasie pozostawała pod ogromnym wpływem utworów Karola Szymanowskiego (ówczesnego dyrektora Konserwatorium) jednocześnie szukając swojego indywidualnego stylu. Równ...
Zbiór ośmiu miniatur autorstwa Grażyny Bacewicz to wyjątkowa publikacja, która zachwyci młodych, średniozaawansowanych pianistów. Suita dziecięca oferuje różnorodne utwory o bogatej ekspresji i unikalnym charakterze, doskonale rozwijające technikę i wrażliwość muzyczną. Całość wzbogacają przepiękne ilustracje Joanny Rusinek, które dodatkowo wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki i wyobraźni. Publikacja jest doskonałym wyborem zarówno dla uczniów szkół muzycznych, jak...
III Kwartet smyczkowy powstał w 1947 roku w Paryżu. To jeden z najbardziej zrównoważonych wewnętrznie utworów G. Bacewicz, może najbliższy ideałowi serenite, charakterystycznego dla duchowości romańskiej. W dziele tym, którego skrajne części eksponują ruch jako główną siłę kreacyjną, nigdy nie dochodzi do sytuacji ekstremalnych w sensie wyrazu, czy zastosowania środków technicznych. Żywioł ruchu jest tu poskromiony logiką powiązań motywicznych i rozwojem formy, skala napięć m...
Prosta, nieskomplikowana faktura, eksponująca partię skrzypiec, nie jest bynajmniej równoznaczna z przystępnością tej muzyki dla wykonawcy; bardzo szybkie tempo, częste użycie dwudźwięków stylizowanych w duchu maniery ludowej, urozmaicona artykulacja wszystko to stanowi egzamin wirtuozowski, przed jakim wykonawcę postawić umie tylko kompozytor-wirtuoz.
Partita na skrzypce solo Grażyny Bacewicz powstała krótko po odbyciu przez artystkę studiów kompozytorskich w ramach stypendium w Ecole normale de musique w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger oraz instrumentalnych u legendarnego węgierskiego skrzypka Carla Flescha. Zetknięcie się z tymi dwiema wybitnymi osobowościami z pewnością wywarło ogromny wpływ na ówczesny styl muzyczny Bacewicz. Pierwowzór utworu był już gotowy na samym początku lat trzydziestych w wersji na skrzyp...
Legenda na skrzypce i fortepian powstała jesienią 1945 roku. Tytuł utworu nawiązuje do jednej z najbardziej popularnych polskich miniatur skrzypcowych Legendy op. 17 Henryka Wieniawskiego. Możemy doszukać się wielu podobieństw między tymi utworami chociażby pod względem ich formy, pewnej dozy ruchliwości w partii fortepianu, intensywnej kulminacji z podobnym jak u Wieniawskiego glissandem i szybko opadającym pochodem gamowym w partii skrzypiec. Język muzyczny Grażyny Bacewic...
Grażyna Bacewicz V Sonata na skrzypce i fortepian to dzieło pełne emocji, dynamicznych kontrastów i subtelnej współpracy między instrumentami. Wirtuozowskie pasaże i bogata harmonia przenikają się z lirycznymi momentami, tworząc fascynującą narrację, w której skrzypce i fortepian współtworzą spójny dialog. Trzyczęściowa forma łączy energiczne Allegro, intymny Nokturn i dramatyczny finał, oferując wykonawcom wyjątkowe wyzwanie interpretacyjne. To wyraziste i zróżnicowane dzie...
Etiudy Grażyny Bacewicz wymagają nie tylko opanowania środków technicznych, ale również swobody artystycznej. Zróżnicowane pod względem nastroju i charakteru zostały opracowane przez Z. Romaszkową w zakresie palcowania, pedalizacji, dynamiki. Poziom etiud odpowiada ostatnim latom szkoły średniej i początkom wyższej.
I Sonata" na fortepian skomponowana w 1949 roku, dzięki temu wydaniu, zamyka zbiór zachowanych i nieopublikowanych dotąd dzieł fortepianowych Bacewicz. Ujęta w cztery części (I. Moderato, II. Andante sostenuto, III. Scherzo, IV. Finale. Molto allegro) i trudna technicznie kompozycja wymaga od wykonawcy zarówno umiejętności niuansowania dynamiki, jak i dużej wrażliwości muzycznej. Bacewicz, oprócz charakterystycznego języka harmonicznego, miała bardzo specyficzne podejście do ...
Utwór datowany na drugi okres kompozytorskiej aktywności G. Bacewicz, okres formowania i krzepnięcia jej własnego języka i stylu muzycznego. W tym czasie u Kompozytorki zaczęła pojawiać się tendencja do stylizacji i włączania do muzyki elementów folklorystycznych. Ta dynamiczna kompozycja ma niezwykle jasną formę oraz wyraźne brzmienie.
Najbardziej spójną częścią Koncertu jest Allegro (...), w którym równowaga między narracją instrumentu solowego a sonorystycznym światem orkiestry jest utrzymana, zaś wzajemny dialog przekonujący. (...) W partii wiolonczeli stosuje kompozytorka wszelkie środki od prostej, ,,atonalnej kantyleny, poprzez figuracje, sekwencje akordowe, spiccato, glissanda, flażolety po glissando-spiccato w części III włącznie. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
Janusz Wojtarowicz akordeonista, kompozytor, aranżer, producent muzyczny, autor muzyki teatralnej i filmowej, założyciel i członek akordeonowego zespołu MOTION TRIO. Twórca idei, by trio akordeonowe niczym kwartet smyczkowy uczynić klasycznym składem wykonawczym.Na potrzeby MOTION TRIO zaaranżował dzieła najwybitniejszych polskich kompozytorów, wśród nich: Henryka Mikołaja Góreckiego, Wojciecha Kilara, Grażyny Bacewicz i Witolda Lutosławskiego, które wykonywał wraz z zespołem...
IV Kwartet smyczkowy Bacewicz skomponowany w 1950 roku otrzymał rok później I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege, gdzie został także prawykonany. Utwór zbudowany jest z trzech części, w każdej wyraźne są wpływy muzyki ludowej. ''Tematy są pełne fantazji - pisał zauroczony Zygmunt Mycielski - pamięta się je i odczuwa muzycznie, budowa poszczególnych części pełna fantazji, a jednocześnie zdyscyplinowana''.
10 etiud na fortepian napisała Grażyna Bacewicz w 1956 roku. Choć sama kompozytorka darzyła szczególną predylekcją skrzypce, na których często koncertowała z wielkim sukcesem, pozostawiła w sumie 30 utworów fortepianowych, z których wiele sama wykonywała w Warszawie czy Paryżu. Cały cykl został pomyślany przez Bacewicz jako kontynuacja dziewiętnastowiecznych cykli utworów o dydaktyczno-wirtuozowskich walorach, na wzór etiud Chopina i Liszta. W Etiudach Bacewicz ważną rolę odg...
"Sonata da camera" (I Sonata) na skrzypce i fortepian była pierwszą spośród 5 ważkich utworów cyklicznych na ten zestaw instrumentów. Powstała w 1945 roku i w tym samym czasie została prawykonana przez Grażynę Bacewicz i jej brata Kiejstuta. Sam tytuł świadczy o zamierzeniu kompozytorki jak najbardziej świadomego nawiązania do klasycznej formy sonaty, choć w stylizowanej formie, choćby przez 5-częściową budowę.
