II Sonata fortepianowa powstała w 1953 roku i została wykonana po raz pierwszy przez samą kompozytorkę podczas koncertu zorganizowanego przez Związek Kompozytorów Polskich. Utwór ten należy do jednej z najlepszych kompozycji tej formy w całej muzyce fortepianowej XX wieku, jest wspaniale rozplanowany formalnie, pełen zaskakujących zwrotów dramaturgicznych i jednocześnie szalenie wymagający technicznie.
Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S....
Samobójstwo? Morderstwo? Przypadek? Ciało młodej kobiety zostaje znalezione na skwerze amerykańskiego miasta. Brak jakichkolwiek śladów popełnienia zbrodni zbija z tropu lokalną policję. Jeden mały element nie pasuje do układanki… Detektyw Deciese, francuski imigrant, zaczyna śledztwo. Tropy, za którymi podąży, doprowadzą go do dawno zapomnianych tajemnic rodziny Hardów. Kto wpadnie w sidła? Następna ofiara, morderca czy detektyw? Grażyna Bacewicz – wybitna polska kompozyt...
Łatwe utwory na klarnet i fortepianautorstwa Grażyny Bacewicz to doskonała propozycja dla młodych klarnecistów i pianistów, która łączy walory pedagogiczne z artystyczną głębią. Te proste fakturalnie kompozycje zostały wzbogacone o modernistyczne harmonie, które rozwijają wrażliwość na współczesne brzmienia. Idealne zarówno dla uczniów, jak i muzyków-amatorów, wprowadzają w świat współczesnej muzyki w sposób przystępny i inspirujący.
Nowe wydanie kompozycji Grażyny Bacewicz na dwoje skrzypiec to doskonały wybór dla młodych muzyków, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności i jednocześnie poznawać współczesne brzmienia. Łatwe technicznie, a zarazem bogate w nowatorskie rozwiązania harmoniczne, utwory wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki nowoczesnej, zapewniając przy tym radość z gry w duecie.
Utwór ten, dedykowany Stanisławowi Szpinalskiemu, uczniowi Paderewskiego i znanemu odtwórcy jego Krakowiaka fantastycznego, mimowolnie przywodzi na myśl utwór wielkiego mistrza, lecz niewiele ma z nim wspólnego; kompozycje te należą do dwóch różnych epok. U Grażyny Bacewicz fortepian ma specyficzną ostrość brzmienia, którą podkreśla używanie skrajnych rejestrów, ma swoistą szorstkość i cierpkość akordów zbudowanych z różnych zestawień kwintowo-kwartowo-sekundowych oraz wszelk...
Opus magnum'' wybitnej kompozytorki i skrzypaczki, powstał w 1948 roku stając się od razu jednym z najczęściej wykonywanych utworów polskiej artystki. To arcydzieło neoklasycyzmu fascynuje zarówno inwencją, wirtuozowskim blaskiem, jak i harmonijnym połączeniem elementów formalnych przejętych z tradycji z nowymi pomysłami brzmieniowymi. Forma trzyczęściowego Koncertu oscyluje miedzy postacią barokowego concerto grosso a wczesnoklasycznym cyklem sonatowym.
4 Kaprysy stanowią nie tylko katalog różnych, wymyślnych sposobów artykulacji, rodzajów smyczkowania, figur rytmicznych, ,,skal interwałowych zestawianych niekiedy na zasadzie kontrastu, ale są też w pewnym stopniu ,,podróżą w czasie. Utwory są tak skonstruowane, że każdy z nich stanowi odrębną całość; mogą być zatem wykonywane oddzielnie.
4 KaprysyGrażyny Bacewicz w transkrypcji na altówkę solo to zbiór wirtuozerskich miniatur, które stanowią wyzwanie techniczne i interpretacyjne dla każdego altowiolisty. Kompozycja prezentuje szeroki wachlarz artykulacji, technik smyczkowania, rytmicznych figur oraz skal interwałowych, które często zestawiane są na zasadzie kontrastu. Każdy z kaprysów to autonomiczne dzieło, mogące być wykonywane zarówno jako część cyklu, jak i samodzielnie. Bogactwo formy i wyrazistość muzyc...
Cykl siedmiu krótkich utworów, bardzo charakterystycznych dla poetyki muzycznej Grażyny Bacewicz tego okresu. (...) Pikanteria prościutkiej w gruncie rzeczy Suity polega na połączeniu barokowego gestus i to bardziej telemannowskiej niż bachowskiej natury z harmoniką cierpko-diatoniczną, podkolorowaną niekiedy chromatyką, spowijaną co rusz w quasi-tonalne przebiegi mające tu bardziej reliktowo-sentymentalny niż ironiczny charakter.
Cykl łatwych utworów przeznaczonych do wykonania na skrzypcach z towarzyszeniem fortepianowym powstał w 1945 r. ''Doskonale napisany, świetnie brzmiący, nadający się dla szkół muzycznych, seminariów nauczycielskich, dla muzyki w domu, świetlicach, dla koncertów popularnych'' - tak ''Łatwe utwory'' były anonsowane w styczniowym numerze ''Ruchu Muzycznego'' z 1946 r.
Popularne trzyczęściowe ''Concertino'' Grażyny Bacewicz przeznaczone jest do wykonania przez młodych adeptów sztuki skrzypcowej. Utwór nie stawia wysokich wymagań technicznych (gra w I-III pozycji). Skrajne części utrzymane są w szybkim tempie. Środkowe ''Romance'' pozwala natomiast poprowadzić śpiewną kantylenę na długich łukach.
Sonata na obój i fortepian Grażyny Bacewicz z 1937 roku, dedykowana Sewerynowi Śnieckowskiemu, to trzyczęściowy utwór z klasycznego okresu twórczości kompozytorki. Pierwsza część Allegro ma non troppo wyróżnia się energicznym tematem i kontrastującą, melodyjną linią. Druga część Tempo di Valse to delikatny, ulotny walczyk o subtelnym, niemal niedopowiedzianym zakończeniu. Finałowe Vivace emanuje radością i wirtuozerią, prowadząc do dynamicznego zakończenia. Sonata łączy pre...
W książce przedstawiono obszerne fragmenty niepublikowanej dotychczas prozy pisanej przez Grażynę Bacewicz. W 1944 roku w Grodzisku Mazowieckim, podczas tułaczki po powstaniu warszawskim, Grażyna skończyła pisać opowiadanie Czy to pan doktor Piotrowski?. W 1958 roku powstawała powieść, niestety niedokończona, O zaklinaczach dźwięków i szmerów, a w 1964 roku kolejna - Oporny hydraulik. Bacewicz była też autorką sztuki teatralnej Jerzyki albo nie jestem ptakiem, wystawionej w 1...
IV Kwartet smyczkowy Bacewicz skomponowany w 1950 roku otrzymał rok później I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege, gdzie został także prawykonany. Utwór zbudowany jest z trzech części, w każdej wyraźne są wpływy muzyki ludowej. ''Tematy są pełne fantazji - pisał zauroczony Zygmunt Mycielski - pamięta się je i odczuwa muzycznie, budowa poszczególnych części pełna fantazji, a jednocześnie zdyscyplinowana''.
10 etiud na fortepian napisała Grażyna Bacewicz w 1956 roku. Choć sama kompozytorka darzyła szczególną predylekcją skrzypce, na których często koncertowała z wielkim sukcesem, pozostawiła w sumie 30 utworów fortepianowych, z których wiele sama wykonywała w Warszawie czy Paryżu. Cały cykl został pomyślany przez Bacewicz jako kontynuacja dziewiętnastowiecznych cykli utworów o dydaktyczno-wirtuozowskich walorach, na wzór etiud Chopina i Liszta. W Etiudach Bacewicz ważną rolę odg...
"Sonata da camera" (I Sonata) na skrzypce i fortepian była pierwszą spośród 5 ważkich utworów cyklicznych na ten zestaw instrumentów. Powstała w 1945 roku i w tym samym czasie została prawykonana przez Grażynę Bacewicz i jej brata Kiejstuta. Sam tytuł świadczy o zamierzeniu kompozytorki jak najbardziej świadomego nawiązania do klasycznej formy sonaty, choć w stylizowanej formie, choćby przez 5-częściową budowę.
