Dżentelmeni ziemi galicyjskiej Miłosne zawirowania i nieutulone tęsknoty. W cieniu niewoli 1 Edyta Świętek ebook

book matula 05-09-2026

Dobra, usiądźcie sobie wygodnie, kawa w dłoń i chodźcie ze mną do XIX-wiecznej Galicji. Tylko uprzedzam, bo nie będzie to wycieczka w stylu „ach, jakie piękne suknie, bale i eleganckie salony”. Owszem, tego tutaj nie zabraknie, ale pod tym całym pięknym obrazkiem kryje się świat, w którym o ludzkim życiu bardzo często decydowali inni. Rodzina, nazwisko, majątek czy pozycja społeczna. A własne szczęście? No cóż,… z nim bywało zdecydowanie trudniej. „Dżentelmeni ziemi galicyjskiej” Edyty Świętek zabierają nas do czasów, które z jednej strony mogą zachwycać, a z drugiej potrafią nieźle zirytować. Wyobraźcie sobie, że macie swoje marzenia, własne uczucia, może nawet człowieka, którego naprawdę kochacie, ale ktoś z rodziny oznajmia Wam, z kim będziecie żyć, I właściwie nie ma tutaj większej dyskusji. Decyzja została podjęta. Koniec. Kropka. W takiej sytuacji znajduje się Izabela Zarabska. Młoda kobieta kocha Bogumiła, ale jej rodzina ma wobec niej zupełnie inne plany. Ma poślubić hrabiego Cezarego Orszanda. Bo będzie odpowiedni. Bo nazwisko się zgadza, majątek się zgadza, a dla rodziny to świetne rozwiązanie, tylko że jest jeden mały problem Izabela ma własne serce. Ono, (jak to serce), kompletnie nie zamierza współpracować z rodzinnym planem. Tutaj zaczyna się historia, która pokazuje jak wyglądało życie ludzi uwikłanych w zasady swojej epoki. Bo dzisiaj, kiedy ktoś mówi nam, że mamy związać się z osobą, której nie kochamy, najpewniej odpowiedzielibyśmy coś w stylu: „Dziękuję za troskę, ale może jednak sama zdecyduję?”. W XIX wieku taka niezależność wcale nie była czymś oczywistym. Szczególnie dla kobiet. Jest to jeden z tych elementów książki, który mocno daje do myślenia. Kobieta miała być dobrze wychowana, posłuszna, odpowiednio wydać się za mąż i przede wszystkim nie przynosić rodzinie wstydu. Jej własne pragnienia mogły zejść na dalszy plan, kiedy w grę wchodziły interesy rodziny. Czytając takie historie, naprawdę zaczynam doceniać rzeczy, które dzisiaj wydają nam się zwyczajne, możliwość wyboru partnera, możliwość powiedzenia „nie” czy decydowania o własnym życiu. Niby oczywistość, prawda? Nagle okazuje się, że wcale nie zawsze nią była. Nie myślcie sobie, że dostajemy wyłącznie historię nieszczęśliwej miłości. Oj, nie. Tutaj rodzinnych spraw jest znacznie więcej. Są tajemnice, zależności, ambicję, rodzinne oczekiwania, małżeństwa zawierane z rozsądku, uczucia, które pojawiają się w bardzo niewygodnych momentach i decyzje, których skutki mogą ciągnąć się przez lata, a wszystko to zostaje osadzone w Galicji XIX wieku. Historia nie jest tylko dekoracją. Nie mamy sytuacji, w której bohaterowie chodzą po dworze w pięknych strojach, piją herbatkę i rozmawiają o pogodzie, podczas gdy gdzieś w tle „dzieje się historia”. Tutaj wydarzenia polityczne i społeczne naprawdę wpływają na życie bohaterów. Rabacja galicyjska, kolejne zrywy niepodległościowe, napięcia społeczne i polityczne sprawiają, że ich prywatne problemy zaczynają splatać się z wydarzeniami, na które sami nie mają wpływu. Wiecie, co jest w tym wszystkim ciekawe? Pod tym całym XIX-wiecznym kostiumem są ludzie, których emocje wcale nie wydają się takie odległe. Czy dzisiaj nie ma ludzi, którzy żyją według oczekiwań rodziny? Nie ma osób, które wybierają bezpieczną drogę zamiast tej, której naprawdę pragną? Czy nie znamy sytuacji, kiedy ktoś rezygnuje z własnych marzeń, bo boi się rozczarować najbliższych? Czasy się zmieniły. Ludzie trochę też. Ale emocje? Te chyba mają wyjątkowo długą datę ważności. Nie wszystkich bohaterów polubimy. I według mnie to bardzo dobrze. Nie lubię książek, w których każdy jest idealny, każdy ma dobre intencje, a największym problemem jest to, że ktoś przez przypadek nie odebrał listu na czas. Tutaj ludzie popełniają błędy. Podejmują decyzje, które mogą nas zirytować. Czasami chcemy nimi potrząsnąć i powiedzieć: „Człowieku, co ty wyprawiasz?!”. Ale później przychodzi chwila, kiedy zaczynamy rozumieć, dlaczego zachowali się właśnie tak. Łatwo oceniać ludzi, kiedy patrzymy na nich z naszej perspektywy. Trudniej, kiedy próbujemy wejść w ich świat i zrozumieć zasady, według których musieli żyć. „Dżentelmeni ziemi galicyjskiej” są też książką o rodzinie. A rodzinne historie, wiadomo, potrafią być skomplikowane nawet dzisiaj. Tutaj dochodzi jeszcze nazwisko, majątek, pozycja społeczna i przekonanie, że dobro rodziny powinno być ważniejsze niż jednostkowe szczęście. Brzmi znajomo? Tylko trochę bardziej XIX-wiecznie. W tej powieści rodzinne relacje nie są jedynie dodatkiem do głównego romansu. One mają ogromne znaczenie. Jedna decyzja potrafi wpłynąć na kolejne osoby, a wydarzenia, które na początku wydają się czymś prywatnym, mogą mieć znacznie większe konsekwencje. Dlatego czytając, zaczęłam patrzeć na tę historię nie tylko jak na opowieść o miłości. Bardziej jak na historię ludzi, którzy próbują znaleźć dla siebie kawałek szczęścia w świecie, który już dawno ustalił, jak powinni żyć.

Opinia nie jest potwierdzona zakupem