Opis treści
Monografia niniejsza stanowi pogłębione studium estetyczne rzeźby. Autor nie podejmuje próby stworzenia wyczerpującego wykładu z historii sztuki ani nie rozstrzyga sporów z zakresu fizjologii widzenia czy psychologii percepcji. Zamiast tego proponuje problemowe ujęcie fenomenu rzeźby, koncentrując się na pytaniach o jej naturę, specyfikę, funkcje oraz znaczenie w ludzkim doświadczeniu. Punktem wyjścia rozważań są fundamentalne pytania: jaka jest geneza rzeźby i dlaczego człowiek nadaje materii określoną formę? W jaki sposób rzeźba oddziałuje na odbiorcę? Dlaczego budzi upodobanie estetyczne i jak zyskuje wartość? Poszukując odpowiedzi, autor podejmuje refleksję nad istotą twórczości rzeźbiarskiej oraz miejscem rzeźby w kulturze. W ujęciu autora rzeźba jawi się jako szczególny amalgamat wyobraźni, pamięci i wrażliwości twórcy. Powstając dzięki świadomemu aktowi kreacji, kompetencjom warsztatowym i właściwie dobranemu tworzywu, otwiera przed odbiorcą przestrzeń imaginacji, zmysłowości i specyficznie uformowanej refleksji.
Roman Konik
