okładka Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)książka |  | Aleksander Kamiński

Pobierz za darmo fragment ebooka

Produkt chwilowo niedostępny

Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933) książka

10,0

Moja ocena:

Sprzedaje i dostarcza: SIW Znak

Dodano do koszyka

Koszyk
Promocja -30%

Produkt niedostępny

Sprzedaje i dostarcza: SIW Znak

Opis treści

Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint z 1929-1933. "Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)".
„Iskry” 1929, R. 7, nr 42, 5 października, s. 643.
Ten harcerz miał 13-cie lat.
Pan Prezydent Rzeczypospolitej odbywa obecnie jesienną podróż po wschodnich województwach Rzeczypospolitej. Ludność i władze miast, miasteczek, wsi, któremi przejeżdża Głowa Państwa, starają się przez budowę pięknych bram, uroczyste powitania i manifestacje uliczne dać dowód swego przywiązania i miłości dla Państwa. Taką właśnie uroczystą chwilę przeżywał przed kilkoma dniami Skurcz, przez który miał przejeżdżać Pan Prezydent. Wzdłuż głównej ulicy ustawiły się szpalery dzieci szkolnych, organizacje młodzieży i dorosłych i cała ludność miasteczka. Na przedzie burmistrz i duchowieństwo oczekiwało Dostojnego Gościa z chlebem i solą.
Zbliżała się godzina przyjazdu. Setki ócz niespokojnie wyczekiwało na szosie charakterystycznego kłębu kurzu. Dzieci przestały ze wzruszenia rozmawiać, a policjanci usuwali z drogi przejeżdżające jeszcze prywatne powozy. Już ktoś krzyknął: — Jedzie! — I tłum, jak dotknięty iskrą elektryczną poruszył się niespokojnie. Gdy wtem nieoczekiwanie i nagle stała się rzecz straszna. Ognisty, młody koń ziemianina p. Splitzera, spłoszony nerwowemi ruchami ludzi, stanął dęba, szarpnął się wprzód, a potem wbok i, nim zaskoczony woźnica pojął sytuację, koń runął z błędnym wzrokiem wzdłuż drogi. Wszystko to stało się tak nagle, że publiczność nie zorjentowała się nawet, o co chodzi, i tylko straszny głos jakiejś kobiety: dzieci, dzieci! wskazał grozę sytuacji. Oszalały koń, gryząc wędzidła, z pianą w pysku pędził wprost na gromadkę dzieci szkolnych, stojących na zakręcie w szeregu. Przerażenie wionęło w tłum. Usta, zdawało się, przestały oddychać. Za sekundę stanie się rzecz straszna.
I wtedy — „w ostatniej chwili“, jak podają świadkowie — wyrwał się z szeregu 13-letni harcerz, Leon Rawka, i skoczył naprzeciwko konia. On jeden, malec, brzdąc, trzynastoletni pędrak, gdy mężczyźni stali ze spuszczonemi rękami, a z oczu kobiet wyglądało bierne przerażenie, on jeden w ciągu ułamka sekundy pojął grozę sytuacji, zdecydował się na czyn i chwycił myślą sposób działania. W tej samej sekundzie mały harcerz wisiał już u mordy rozszalałego zwierzęcia, zaciskając kurczowo palce na lejcach, i całym ciężarem ciała szarpał wędzidła. Fizyczny ból i nagłość szarpnięcia musiały wstrząsnąć psychiką konia, gdyż ten w jednej chwili zarył się czterema nogami w ziemię i, drżąc nerwowo na całem ciele, parskał pianą wprost na głowy wylęknionej gromady dzieciaków. Wtedy dopiero ruszyli się mężczyźni, kilku z nich podbiegło na pomoc malcowi, który blady i wyczerpany wysiłkiem uspokajał delikatnemi klapsami rozedrgane chrapy zwierzęcia.
Gazety, opisujące ten wypadek, podają, że: „publiczność zgotowała śmiałemu druhowi spontaniczną owację“.
Czytałem w dziennikach ten opis ze wzruszeniem. Jestem dumny, że należę do tej samej organizacji, której członkiem jest druh Leon Rawka.
Bambaju

Szczegółowe informacje na temat książki Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)

O autorze

Aleksander Kamiński

Aleksander Kamiński urodził się w 1903 roku. To polski pedagog, wychowawca, profesor nauk humanistycznych, pisarz. Przez wiele lat związany był z polskim harcerstwem. Jest autorem takich książek jak „Antek Cwaniak”, „Kamienie na szaniec” czy biografii Andrzeja Małkowskiego, założyciela polskiego harcerstwa. Aleksander Kamiński był jednym z ideowych przywódców Szarych Szeregów, tajnej organizacji harcerskiej, która w czasie II wojny światowej brała udział w walkach z okupantem oraz zajmowała się jego sabotowaniem.

Życiorys Aleksandra Kamińskiego

Kamiński urodził się w 1903 roku w Warszawie, ale gdy miał dwa lata, jego rodzina przeniosła się do Kijowa, gdzie ukończył rosyjską szkołę powszechną. Następnie mieszkał m.in. w Rostowie i Humaniu. Gdy Aleksander miał 7 lat, zmarł jego ojciec. Już w 1916 roku chłopak musiał podjąć pracę zarobkową. W 1918 roku Aleksander wstąpił do 1. Męskiej Drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki. Od tego momentu niemal przez całe swoje życie związany będzie z harcerstwem. Po powrocie do Polski w 1921 roku podjął naukę w gimnazjum, a następnie poszedł na studia. Aleksander Kamiński ukończył historię i archeologię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1928 roku uzyskał dyplom magistra. W Warszawie kontynuował swoją przygodę ze Związkiem Harcerstwa Polskiego. W stolicy był m.in. drużynowym I Pruszkowskiej Drużyny Harcerz im. Stefana Czarnieckiego. W 1928 roku został komendantem Mazowieckiej Chorągwi ZHP. W tamtym czasie Kamiński zaangażował się w pracę z najmłodszymi harcerzami – zuchami. Był twórcą metodyki zuchowej. Kamiński napisał kilka powieści i podręczników metodycznych, które miały pomóc innym instruktorom przygotować się do wychowywania zuchów. W 1932 roku Kamiński napisał powieść „Antek Cwaniak”. W tym samym roku ukazała się książka „Książka wodza zuchów”. W 1935 roku swoja premierę miał „Krąg rady”.

W latach 30. XX wieku Kamiński należał do wielu rad, wydziałów i sekcji ZHP, które miały na celu szkolenie instruktorów. Jego stanowisko łączyło się z licznymi podróżami. Kamiński brał udział w wielu konferencjach i zlotach instruktorskich. Najważniejszymi z nich były tzw. Jamboree – międzynarodowe zloty organizacji skautowskich z całego świata. W tym czasie odwiedził m.in. Węgry, Holandię, Edynburg i Gilwell w Wielkiej Brytanii.

Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany ze Śląska. Po zajęciu stolicy przez nazistów prowadził przez jakiś czas zaimprowizowany ośrodek dla dzieci osieroconych wskutek oblężenia Warszawy. W październiku 1939 roku Aleksander Kamiński został jednym z głównych członków Głównej Kwatery Szarych Szeregów, zwanej w konspiracji „Pasieką”. Następnie został jednym z założycieli i inicjatorów „Biuletynu Informacyjnego” – jednego z najważniejszych pism konspiracyjnych w okupowanej Polsce. W czasie II wojny światowej Kamiński udzielał się również czynnie w akcjach dywersyjnych i sabotażowych. Był twórcą koncepcji i założycielem Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” – organizacji, która działała przy Szarych Szeregach. W 1943 roku ukazała się powieść „Kamienie na szaniec” – silnie inspirowana własnymi doświadczeniami opowieść o akcji pod Arsenałem z marca 1943 roku.

Kamienie na szaniec

Kamienie na szaniec” to jedna z najważniejszych książek podejmujących tematykę harcerskiej działalności konspiracyjnej. Kamiński opowiada w niej o Alku, Rudym, Zośce – trójce przyjaciół, harcerzy, maturzystów warszawskiego liceum, którzy wchodzą w dorosłość w dramatycznym momencie. Chłopcy dorastali w duchu patriotycznym, dlatego we wrześniu 1939 roku wiedzieli, że będą walczyć za ojczyznę. Ogromny wpływ na ich odwagę i chęć walki miały lata spędzone w drużynach harcerskich. Fabuła „Kamieni na szaniec” powstała na podstawie relacji Tadeusza „Zośki” Zawadzkiego, która została spisana w kwietniu 1943 roku. Przygotowanie opowieści zaproponował Józef Zawadzki, ojciec Tadeusza, który zaniepokojony był stanem psychicznym syna. Tadeusz bardzo mocno przeżył śmierć swoich kolegów, którzy zginęli w trakcie Akcji pod Arsenałem.

Następnie Aleksander Kamiński został poproszony o rozwinięcie opowieści zapisanej przez „Zośkę” i stworzenie na podstawie notatek pełnowymiarowej powieści. Tytuł „Kamieni na szaniec” nawiązuje do fragmentu wiersza „Testament mój” autorstwa Juliusza Słowackiego. „Kamienie na szaniec” to lektura obowiązkowa w szkołach podstawowych w Polsce.

Pozostałe książki Aleksandra Kamińskiego

Kamiński ma swoim koncie kilkanaście książek – powieści, biografii, zbiorów opowiadań i książek metodologicznych. Ponadto autor zostawił po sobie blisko 250 niedokończonych prac oraz ponad 300 recenzji i artykułów.

Kamiński debiutował w 1932 roku książką „Antek Cwaniak”. Następnie napisał opowiadanie o pułkowniku Lisie-Kuli – „Oficer Rzeczypospolitej”, „Księgę wodza zuchów” (1933), biografię Andrzeja Małkowskiego, „Krąg rady” (1935), „Wielką grę”, „Przodownik. Podręcznik dla kierowników oddziałów Zawiszy” (1943/1944), „Narodziny dzielności” (1947), „Jaćwież” (1953), „Zośka i Parasol. Opowieść o niektórych ludziach i niektórych akcjach dwóch batalionów harcerskich” (1957) oraz „Funkcje pedagogiki społecznej”.

Nagrody i wyróżnienia Aleksandra Kamińskiego

Za swoją działalność kulturalną, społeczną i opozycyjną Aleksander Kamiński otrzymał wiele prestiżowych wyróżnień, orderów i odznaczeń. Autor „Kamieni na szaniec” dostał m.in. Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Srebrny Krzyż Zasługi. Ponadto pośmiertnie uhonorowano go Medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Książki Aleksandra Kamińskiego na Woblinku

W księgarni internetowej Woblink znajdziecie książki Aleksandra Kamińskiego we wszystkich formatach (ebook, audiobook, wersja papierowa).

Opinie i oceny książki Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)

10,0

1 ocena / 0 opinii

razem z Lubimy Czytać
Oceń
Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)

Harcerstwo żywe i radosne (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1929–1933)

Aleksander Kamiński,

Ocena czytelników

10,0

1 ocena wspólnie z Lubimy Czytać

Moja ocena:
    • Harcerstwo żywe...

      Książka. Oprawa twarda

      47,90 zł  

    • bumerang