Opis treści
Dwór w Kwiatonowicach od dawna wyróżniał się na tle innych siedzib szlacheckich w rejonie Biecza, stąd dobrze się stało, że doczekał się uwagi badaczy przeszłości, specjalistów kilku różnych dziedzin. Na co dzień dwór ten przyciąga uwagę swoim położeniem, otoczeniem i architektoniczną bryłą, jednak autorom niniejszej publikacji udało się odsłonić również tę mniej znaną (a przez to mniej oczywistą) jego stronę jego niezwykłą duszę, kreowaną przez wiele pokoleń kolejnych rodzin gospodarujących w Kwiatonowicach. Obecny, prywatny charakter tutejszej rezydencji sprawia, że nie jest ona dostępna w takim stopniu, jak dawne siedziby szlacheckie zawiadywane obecnie przez podmioty publiczne i pełniące funkcje użyteczności publicznej. Z tego chociażby względu pomysł, aby za sprawą publikacji uchylić nieco rąbka tajemnicy, jaką owiany jest kwiatonowicki dwór, jest inicjatywą ważną i pożyteczną, na nowo tkającą subtelną nić powiązań, jaka istniała do połowy lat 40. XX wieku pomiędzy polskim dworem a wsią i okolicą, w jakiej dwór ów się znajdował. Wsią, która ulegała i ulega dynamicznym zmianom, co w XIX wieku przejawiało się chociażby w systematycznie rosnącym w krajobrazie Kwiatonowic udziale zabudowy wiejskiej i chłopskiego areału.
Obok lektury zawartych w książce cennych tekstów o charakterze badawczym szczególnej uwadze PT Czytelników polecam płynące z życiowego doświadczenia spostrzeżenia i myśli pani Agnieszki Tombińskiej, potomkini związanej z Kwiatonowicami rodziny Sczanieckich, przekazane w rozmowie z Aleksandrem Janem Tyszkiewiczem. Mają one głęboki, uniwersalny sens i doskonale ilustrują fakt, że określenie dwór polski odnosi się nie tylko do mniej lub bardziej udanego dzieła sztuki budowlanej, ale również a może wręcz: przede wszystkim oznacza nośnik ważnych idei, wysokiej kultury, żarliwego patriotyzmu, głębokiej wiary i starannego wychowania. Oddając zatem do Państwa rąk niniejszy zbiór tekstów o jednym z wielu, a tak niezwykłym dworze polskim, staramy się wcielić w życie jedną z owych cennych, kwiatonowickich maksym: zbieraj, póki masz z czego i rozdawaj za życia swego. Pamiętni i tego, że jesteśmy szczęśliwi wtedy, kiedy dajemy.
z recenzji dr. hab. Andrzeja Laskowskiego, prof. UEK
