Opis treści
To, w jaki sposób kształciłem kadry wychowawców, instruktorów, nauczycieli czy pedagogów, nie jest czymś wyjątkowym. Jak napisał Autor we wprowadzeniu do niniejszej książki, " jest nas wielu, aczkolwiek wciąż zbyt mało, by zmieniać dydaktykę szkolną i akademicką, inaczej kształcić oraz doskonalić liderów i wychowawców placówek pozaszkolnych".
Nie jest to pierwsza publikacja, która prezentuje i opisuje metody aktywizujące ze względu na kryteria ich doboru do zajęć, niezbędne warunki do prawidłowego przeprowadzenia, tworzenie instrukcji i scenariuszy. W praktyce edukacyjnej właściwy dobór metod aktywizujących wywoływał zawsze duże zainteresowanie uczestników i kadry różnych kursów, szkoleń, warsztatów, a także długie, niekończące się dyskusje. Przygotowanie i realizacja zajęć z wykorzystaniem metod aktywizujących nie wymagają wielkiego doświadczenia pedagogicznego, pod warunkiem że prowadzący szkolenie posiada wiedzę merytoryczną dotyczącą problemu, który chce wspólnie z uczestnikami kursu rozwiązać. Dzięki zaś dużemu zainteresowaniu wykazywanemu przez nich oraz aktywności ma możliwość uruchomienia wrażliwości wszystkich na konieczność uwzględniania w relacjach społecznych nie tylko własnych potrzeb, interesów czy aspiracji, ale także tych, z którymi doświadcza nowych sytuacji autodydaktycznych.
Najważniejszym zadaniem kadr kształcących jest zatem przygotowywanie i ciągłe ulepszanie koncepcji dydaktycznych. To one bowiem, a nie prowadzący zajęcia szkoleniowe, są głównym inspiratorem aktywizacji uczestników kursów. Natomiast prowadzący powinien koncentrować się nie tylko na logistycznych warunkach zajęć szkoleniowych (miejsce, czas trwania, wyposażenie w materiały dydaktyczne, środki audiowizualne itp.), ale także na sztuce obserwacji uczestniczącej, jej analizy i interpretacji uzyskiwanych wyników.
[...] W rozprawie zaadresowanej do pedagogów opublikowałem dziesięć scenariuszy, które mogą być wykorzystane do prowadzenia aktywnych zajęć na temat istoty tej profesji oraz jej uwarunkowań makropolitycznych, instytucjonalnych i środowiskowych. [...]
Fragment recenzji dr hab. Wiktor Żłobicki, prof. UWr
