Opis treści
Monografia poświęcona jest Wolnym Kupałowcom - artystom, którzy w trakcie protestów w 2020 roku zostali zwolnieni z Narodowego Teatru imienia Janki Kupały i stworzyli niezależny kolektyw działający najpierw w warunkach wirtualne-go podziemia, a następnie na emigracji.
Książka rekonstruuje ich działalność w pierwszych pięciu sezonach, opierając się na rozproszonych i często zanikających źródłach. Proponuje pojęcie architektury oporu jako metaforę teatru rozumianego nie tylko jako dzieło artystyczne, lecz także jako wspólnotę, przestrzeń solidarności i narzędzie samoorganizacjiw sytuacji wygnania.
Monografia wpisuje doświadczenie Kupałowców w szerszy kontekst debat o migracji, diasporze, pamięci i roli teatru w warunkach granicznych, gdzie sztuka staje się formą etycznego i politycznego świadectwa.
