II Sonata fortepianowa powstała w 1953 roku i została wykonana po raz pierwszy przez samą kompozytorkę podczas koncertu zorganizowanego przez Związek Kompozytorów Polskich. Utwór ten należy do jednej z najlepszych kompozycji tej formy w całej muzyce fortepianowej XX wieku, jest wspaniale rozplanowany formalnie, pełen zaskakujących zwrotów dramaturgicznych i jednocześnie szalenie wymagający technicznie.
Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S....
Grażyna Bacewicz bardzo wcześnie uświadomiła sobie, że głównym celem jej życia jest komponowanie muzyki. Jeszcze w latach dwudziestych XX stulecia, jako uczennica łódzkiego Konserwatorium, przy okazji zajęć z harmonii czy kontrapunktu podejmowała próby kompozytorskie, w których starała się rozwiązać nurtujące ją problemy techniczne i nadać im zadawalający artystycznie kształt. Wzrastała w atmosferze antyromantycznego przewrotu i kształtującego się stylu neoklasycznego. W natu...
Zbiór ośmiu miniatur autorstwa Grażyny Bacewicz to wyjątkowa publikacja, która zachwyci młodych, średniozaawansowanych pianistów. Suita dziecięca oferuje różnorodne utwory o bogatej ekspresji i unikalnym charakterze, doskonale rozwijające technikę i wrażliwość muzyczną. Całość wzbogacają przepiękne ilustracje Joanny Rusinek, które dodatkowo wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki i wyobraźni. Publikacja jest doskonałym wyborem zarówno dla uczniów szkół muzycznych, jak...
Etiudy Grażyny Bacewicz wymagają nie tylko opanowania środków technicznych, ale również swobody artystycznej. Zróżnicowane pod względem nastroju i charakteru zostały opracowane przez Z. Romaszkową w zakresie palcowania, pedalizacji, dynamiki. Poziom etiud odpowiada ostatnim latom szkoły średniej i początkom wyższej.
"Sonata da camera" (I Sonata) na skrzypce i fortepian była pierwszą spośród 5 ważkich utworów cyklicznych na ten zestaw instrumentów. Powstała w 1945 roku i w tym samym czasie została prawykonana przez Grażynę Bacewicz i jej brata Kiejstuta. Sam tytuł świadczy o zamierzeniu kompozytorki jak najbardziej świadomego nawiązania do klasycznej formy sonaty, choć w stylizowanej formie, choćby przez 5-częściową budowę.
Łatwe utwory na klarnet i fortepianautorstwa Grażyny Bacewicz to doskonała propozycja dla młodych klarnecistów i pianistów, która łączy walory pedagogiczne z artystyczną głębią. Te proste fakturalnie kompozycje zostały wzbogacone o modernistyczne harmonie, które rozwijają wrażliwość na współczesne brzmienia. Idealne zarówno dla uczniów, jak i muzyków-amatorów, wprowadzają w świat współczesnej muzyki w sposób przystępny i inspirujący.
Nowe wydanie kompozycji Grażyny Bacewicz na dwoje skrzypiec to doskonały wybór dla młodych muzyków, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności i jednocześnie poznawać współczesne brzmienia. Łatwe technicznie, a zarazem bogate w nowatorskie rozwiązania harmoniczne, utwory wprowadzają młodych wykonawców w świat muzyki nowoczesnej, zapewniając przy tym radość z gry w duecie.
Utwór ten, dedykowany Stanisławowi Szpinalskiemu, uczniowi Paderewskiego i znanemu odtwórcy jego Krakowiaka fantastycznego, mimowolnie przywodzi na myśl utwór wielkiego mistrza, lecz niewiele ma z nim wspólnego; kompozycje te należą do dwóch różnych epok. U Grażyny Bacewicz fortepian ma specyficzną ostrość brzmienia, którą podkreśla używanie skrajnych rejestrów, ma swoistą szorstkość i cierpkość akordów zbudowanych z różnych zestawień kwintowo-kwartowo-sekundowych oraz wszelk...
Opus magnum'' wybitnej kompozytorki i skrzypaczki, powstał w 1948 roku stając się od razu jednym z najczęściej wykonywanych utworów polskiej artystki. To arcydzieło neoklasycyzmu fascynuje zarówno inwencją, wirtuozowskim blaskiem, jak i harmonijnym połączeniem elementów formalnych przejętych z tradycji z nowymi pomysłami brzmieniowymi. Forma trzyczęściowego Koncertu oscyluje miedzy postacią barokowego concerto grosso a wczesnoklasycznym cyklem sonatowym.
4 Kaprysy stanowią nie tylko katalog różnych, wymyślnych sposobów artykulacji, rodzajów smyczkowania, figur rytmicznych, ,,skal interwałowych zestawianych niekiedy na zasadzie kontrastu, ale są też w pewnym stopniu ,,podróżą w czasie. Utwory są tak skonstruowane, że każdy z nich stanowi odrębną całość; mogą być zatem wykonywane oddzielnie.
4 KaprysyGrażyny Bacewicz w transkrypcji na altówkę solo to zbiór wirtuozerskich miniatur, które stanowią wyzwanie techniczne i interpretacyjne dla każdego altowiolisty. Kompozycja prezentuje szeroki wachlarz artykulacji, technik smyczkowania, rytmicznych figur oraz skal interwałowych, które często zestawiane są na zasadzie kontrastu. Każdy z kaprysów to autonomiczne dzieło, mogące być wykonywane zarówno jako część cyklu, jak i samodzielnie. Bogactwo formy i wyrazistość muzyc...
Cykl siedmiu krótkich utworów, bardzo charakterystycznych dla poetyki muzycznej Grażyny Bacewicz tego okresu. (...) Pikanteria prościutkiej w gruncie rzeczy Suity polega na połączeniu barokowego gestus i to bardziej telemannowskiej niż bachowskiej natury z harmoniką cierpko-diatoniczną, podkolorowaną niekiedy chromatyką, spowijaną co rusz w quasi-tonalne przebiegi mające tu bardziej reliktowo-sentymentalny niż ironiczny charakter.
Cykl łatwych utworów przeznaczonych do wykonania na skrzypcach z towarzyszeniem fortepianowym powstał w 1945 r. ''Doskonale napisany, świetnie brzmiący, nadający się dla szkół muzycznych, seminariów nauczycielskich, dla muzyki w domu, świetlicach, dla koncertów popularnych'' - tak ''Łatwe utwory'' były anonsowane w styczniowym numerze ''Ruchu Muzycznego'' z 1946 r.
Popularne trzyczęściowe ''Concertino'' Grażyny Bacewicz przeznaczone jest do wykonania przez młodych adeptów sztuki skrzypcowej. Utwór nie stawia wysokich wymagań technicznych (gra w I-III pozycji). Skrajne części utrzymane są w szybkim tempie. Środkowe ''Romance'' pozwala natomiast poprowadzić śpiewną kantylenę na długich łukach.
Samobójstwo? Morderstwo? Przypadek? Ciało młodej kobiety zostaje znalezione na skwerze amerykańskiego miasta. Brak jakichkolwiek śladów popełnienia zbrodni zbija z tropu lokalną policję. Jeden mały element nie pasuje do układanki… Detektyw Deciese, francuski imigrant, zaczyna śledztwo. Tropy, za którymi podąży, doprowadzą go do dawno zapomnianych tajemnic rodziny Hardów. Kto wpadnie w sidła? Następna ofiara, morderca czy detektyw? Grażyna Bacewicz – wybitna polska kompozyt...
Sonata na obój i fortepian Grażyny Bacewicz z 1937 roku, dedykowana Sewerynowi Śnieckowskiemu, to trzyczęściowy utwór z klasycznego okresu twórczości kompozytorki. Pierwsza część Allegro ma non troppo wyróżnia się energicznym tematem i kontrastującą, melodyjną linią. Druga część Tempo di Valse to delikatny, ulotny walczyk o subtelnym, niemal niedopowiedzianym zakończeniu. Finałowe Vivace emanuje radością i wirtuozerią, prowadząc do dynamicznego zakończenia. Sonata łączy pre...
W książce przedstawiono obszerne fragmenty niepublikowanej dotychczas prozy pisanej przez Grażynę Bacewicz. W 1944 roku w Grodzisku Mazowieckim, podczas tułaczki po powstaniu warszawskim, Grażyna skończyła pisać opowiadanie Czy to pan doktor Piotrowski?. W 1958 roku powstawała powieść, niestety niedokończona, O zaklinaczach dźwięków i szmerów, a w 1964 roku kolejna - Oporny hydraulik. Bacewicz była też autorką sztuki teatralnej Jerzyki albo nie jestem ptakiem, wystawionej w 1...
Andante sostenuto zostało napisane w oryginale na skrzypce i fortepian przez Grażynę Bacewicz wybitną kompozytorkę, skrzypaczkę i pianistkę. Jest utworem lirycznym, ale z ekspresyjną i dramatyczną linią.Prezentowane opracowanie jest przeznaczone na kontrabas w stroju orkiestrowym.Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki.W opracowaniu wykorzystano ele...
Najbardziej wyrazisty, najbardziej własny (spośród Kwartetów Bacewicz). Już nie folklorystyczny (...) jeszcze nie gubiący się w pseudoawangardowości (...). Doskonałe opanowanie postbartókowskiej faktury. Utwór o ekspresji obdarzonej sensem, wykraczający poza zwykłe muzykanctwo. [M. Tomaszewski, Najwybitniejsze utwory pięćdziesięciolecia, wypowiedź, Muzyka polska 1945-1995, Kraków 1996]
Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz to trzyczęściowy utwór powstały na początku lat trzydziestych w czasie studiów kompozytorki w Warszawie i w Paryżu. Choć w literaturze muzycznej dużo większe uznanie zdobyła inna Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (skomponowana w 1955 roku), to już we wczesnym okresie twórczości tej artystki widoczny jest ogromny potencjał oraz znakomity warsztat kompozytorski. Najlepszym tego dowodem jest ponowne wykorzystanie ma...
I Sonata Grażyny Bacewicz skomponowana została w 1929 roku. Zaledwie 20-letnia studentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz skrzypiec w klasie Józefa Jarzębskiego i fortepianu w klasie Józefa Turczyńskiego stawiała swoje pierwsze kroki w tworzeniu muzyki kameralnej. W owym czasie pozostawała pod ogromnym wpływem utworów Karola Szymanowskiego (ówczesnego dyrektora Konserwatorium) jednocześnie szukając swojego indywidualnego stylu. Równ...
III Kwartet smyczkowy powstał w 1947 roku w Paryżu. To jeden z najbardziej zrównoważonych wewnętrznie utworów G. Bacewicz, może najbliższy ideałowi serenite, charakterystycznego dla duchowości romańskiej. W dziele tym, którego skrajne części eksponują ruch jako główną siłę kreacyjną, nigdy nie dochodzi do sytuacji ekstremalnych w sensie wyrazu, czy zastosowania środków technicznych. Żywioł ruchu jest tu poskromiony logiką powiązań motywicznych i rozwojem formy, skala napięć m...
Prosta, nieskomplikowana faktura, eksponująca partię skrzypiec, nie jest bynajmniej równoznaczna z przystępnością tej muzyki dla wykonawcy; bardzo szybkie tempo, częste użycie dwudźwięków stylizowanych w duchu maniery ludowej, urozmaicona artykulacja wszystko to stanowi egzamin wirtuozowski, przed jakim wykonawcę postawić umie tylko kompozytor-wirtuoz.
Partita na skrzypce solo Grażyny Bacewicz powstała krótko po odbyciu przez artystkę studiów kompozytorskich w ramach stypendium w Ecole normale de musique w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger oraz instrumentalnych u legendarnego węgierskiego skrzypka Carla Flescha. Zetknięcie się z tymi dwiema wybitnymi osobowościami z pewnością wywarło ogromny wpływ na ówczesny styl muzyczny Bacewicz. Pierwowzór utworu był już gotowy na samym początku lat trzydziestych w wersji na skrzyp...
Legenda na skrzypce i fortepian powstała jesienią 1945 roku. Tytuł utworu nawiązuje do jednej z najbardziej popularnych polskich miniatur skrzypcowych Legendy op. 17 Henryka Wieniawskiego. Możemy doszukać się wielu podobieństw między tymi utworami chociażby pod względem ich formy, pewnej dozy ruchliwości w partii fortepianu, intensywnej kulminacji z podobnym jak u Wieniawskiego glissandem i szybko opadającym pochodem gamowym w partii skrzypiec. Język muzyczny Grażyny Bacewic...
Grażyna Bacewicz V Sonata na skrzypce i fortepian to dzieło pełne emocji, dynamicznych kontrastów i subtelnej współpracy między instrumentami. Wirtuozowskie pasaże i bogata harmonia przenikają się z lirycznymi momentami, tworząc fascynującą narrację, w której skrzypce i fortepian współtworzą spójny dialog. Trzyczęściowa forma łączy energiczne Allegro, intymny Nokturn i dramatyczny finał, oferując wykonawcom wyjątkowe wyzwanie interpretacyjne. To wyraziste i zróżnicowane dzie...
I Sonata" na fortepian skomponowana w 1949 roku, dzięki temu wydaniu, zamyka zbiór zachowanych i nieopublikowanych dotąd dzieł fortepianowych Bacewicz. Ujęta w cztery części (I. Moderato, II. Andante sostenuto, III. Scherzo, IV. Finale. Molto allegro) i trudna technicznie kompozycja wymaga od wykonawcy zarówno umiejętności niuansowania dynamiki, jak i dużej wrażliwości muzycznej. Bacewicz, oprócz charakterystycznego języka harmonicznego, miała bardzo specyficzne podejście do ...
Utwór datowany na drugi okres kompozytorskiej aktywności G. Bacewicz, okres formowania i krzepnięcia jej własnego języka i stylu muzycznego. W tym czasie u Kompozytorki zaczęła pojawiać się tendencja do stylizacji i włączania do muzyki elementów folklorystycznych. Ta dynamiczna kompozycja ma niezwykle jasną formę oraz wyraźne brzmienie.
Najbardziej spójną częścią Koncertu jest Allegro (...), w którym równowaga między narracją instrumentu solowego a sonorystycznym światem orkiestry jest utrzymana, zaś wzajemny dialog przekonujący. (...) W partii wiolonczeli stosuje kompozytorka wszelkie środki od prostej, ,,atonalnej kantyleny, poprzez figuracje, sekwencje akordowe, spiccato, glissanda, flażolety po glissando-spiccato w części III włącznie. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
Janusz Wojtarowicz akordeonista, kompozytor, aranżer, producent muzyczny, autor muzyki teatralnej i filmowej, założyciel i członek akordeonowego zespołu MOTION TRIO. Twórca idei, by trio akordeonowe niczym kwartet smyczkowy uczynić klasycznym składem wykonawczym.Na potrzeby MOTION TRIO zaaranżował dzieła najwybitniejszych polskich kompozytorów, wśród nich: Henryka Mikołaja Góreckiego, Wojciecha Kilara, Grażyny Bacewicz i Witolda Lutosławskiego, które wykonywał wraz z zespołem...
IV Kwartet smyczkowy Bacewicz skomponowany w 1950 roku otrzymał rok później I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege, gdzie został także prawykonany. Utwór zbudowany jest z trzech części, w każdej wyraźne są wpływy muzyki ludowej. ''Tematy są pełne fantazji - pisał zauroczony Zygmunt Mycielski - pamięta się je i odczuwa muzycznie, budowa poszczególnych części pełna fantazji, a jednocześnie zdyscyplinowana''.
10 etiud na fortepian napisała Grażyna Bacewicz w 1956 roku. Choć sama kompozytorka darzyła szczególną predylekcją skrzypce, na których często koncertowała z wielkim sukcesem, pozostawiła w sumie 30 utworów fortepianowych, z których wiele sama wykonywała w Warszawie czy Paryżu. Cały cykl został pomyślany przez Bacewicz jako kontynuacja dziewiętnastowiecznych cykli utworów o dydaktyczno-wirtuozowskich walorach, na wzór etiud Chopina i Liszta. W Etiudach Bacewicz ważną rolę odg...