Opis treści
Dyptyk Huberta Klimko-Dobrzanieckiego, nominowany do Nagrody Nike 2007, to wstrząsająca i osobista proza o człowieku.
Narrator, Hubert, przybywa do Reykjavíku, by odnaleźć sens, ale trafia do piekła rutyny. Podejmuje pracę w ogromnym domu starców – miejscu zmechanizowanej opieki i cichej eutanazji. Jego oczami obserwujemy kontrasty między polskim a islandzkim postrzeganiem życia i śmierci. Książka eksploruje tematy samotności, cykliczności losu i poszukiwania domu. Czy da się uciec od traum przeszłości?
Islandia Klimko-Dobrzanieckiego staje się brutalnie realistycznym, skondensowanym obrazem starzejącej się Europy.
Nie daj się zwieść islandzkim dekoracjom – ta książka to podróż do wnętrza człowieka.
mag-tur 01-09-2026
mag-tur 01-09-2026
Dyptyk „Krysuvik”/ „Dom Róży” udało mi się przeczytać w odpowiedniej kolejności. To moja opinia, jednak wydaje mi się, że wiele osób zgodzi się ze mną, że powinno się go zacząć czytać właśnie od „Krysuvika”. Dlaczego? zapytacie. Odpowiedź jest prosta, w „Domu Róży” jest wiele kilka nawiązań do miejsc i osób, które czytelnik poznał w właśnie w tej części. Nie narzucam kolejności czytania, być może są osoby, które będą wolały zaznajomić się z książką w odwrotnej kolejności lub to zrobiły i uznały, że to było idealne posunięcie. „Jestem samotny, zawsze byłem samotny.(...). Ojciec zostawił trochę pieniędzy, ziemię, jezioro i dom (...)”. W „Krysuvik” narratorem jest młody mężczyzna, który chciałby być kochanym. Opowiada nam o chęci posiadania rodziny. Kogoś, kogo mógłby kochać. O kogo mógłby się troszczyć i kto pokochałby jego. Jest to opowieść o trudach budowania własnego domu, częściowo z kamieni, których na lodowej a zarazem gorącej wyspie jaką jest Islandia, nie brakuje. „Kamienie. Niby takie ohydztwo, jazdę utrudnia, brzydkie to takie, ale nie da się bez tego, nie da się dobrego domu zbudować,(...)”. Mężczyzna jest zaradny, prze do przodu. Pragnie wygodnego życia. I nie ma się czemu dziwić, bo każdy z nas od zarania dziejów do tego dąży. Jednak Islandia pokazuje swoje mało przyjazne oblicze. Bo ta wyspa chociaż piękna to jednak surowa i tak jak dużo może dać tak to jeszcze więcej potrafi odebrać. W „Domu Róży” narracja także należy do mężczyzny. Jest nim polski emigrant, który zatrudnił się w domu spokojnej starości. Jednak czy ta starość w tym domu jest taka spokojna? Czytelnik jest zaznajamiany z tym jak przedmiotowo są tam traktowani pensjonariusze. Bezduszność pracowników i wykonywane przez nich czynności przy zniedołężniałych staruszkach, którzy nieczęsto są sparaliżowani, mentalnie upośledzeni, kojarzą się czytelnikowi z taśmociągiem w fabryce konserw. Ich uprzedmiotowienie i niechęć społeczeństwa do ich dalszej egzystencji, wręcz przeraża. Dlatego bibliofil nie jest w stanie „połknąć na raz” tej części. Bo to nie horror nad którym można przejść do porządku dziennego a rzeczywistość kraju, który wielu, i mi również, kojarzy się z wodospadami, lawą, lodowcami, Czarną Plażą oraz Niebieską Laguną. Jednak pod tym surowym pięknem, kryją się również surowe serca mieszkańców i emigrantów. Bo nie zawsze to co piękne z zewnątrz jest piękne również w środku. Książka ta to literatura, koło której nie można przejść obojętnie. To dyptyk, który momentami obrzydza ale i zmusza do głębokiej refleksji nad tym co ważne w życiu. Nad miłością, przemijaniem i stratą. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem