Opis treści
Elżbieta Tomczyk-Miczka dziennikarka turystyczna, autorka trzynastu książek, przewodników regionalnych, realizatorka filmów, ekspertka i promotorka turystyki kulinarnej. Członkini World Haiku Association w Tokio. Ciekawa świata podróżniczka. Kocha muzykę, taniec i etniczne klimaty. W dzieleniu się wrażeniami odnajduje sens i misję swojej twórczości.
Jadwiga Malina o wierszach Elżbiety Tomczyk-Miczki, zwanej przez przyjaciół Carmen, pisze jest w wierszach wielka fala spokoju, który przypływa powoli, obejmując swoim zasięgiem zarówno to, co intymne i kameralne jak również odległe, przesiąknięte krajobrazami dalekich podróży. Tom podzielony na pięć tematycznych części prowadzi czytelnika w stronę przeżytych miłości, ukochanych miejsc, czasu wspólnego, biesiadnego i spędzonego w ciszy, samotnie. Łagodność metafor oraz lapidarność formy są siłą zamieszczonych w tomie wierszy. Bliskość przyrody, zmienność pór roku oraz drobiazgi zdarzeń składają się na opowieść o ludzkim losie, który nigdy nie daje się do końca przewidzieć. Klimat wierszy przywodzi na myśl mistrzów haiku, którzy byli także mistrzami nastrojów. Nie brakuje ich w książce. Poetka żongluje odczuciami z wdziękiem i bez wysiłku. Raz z przymrużeniem oka, innym razem śmiertelnie poważnie, tworząc wiersze pełne subtelnych obrazów, kojących przebłysków i ożywionych półcieni.
