Opis treści
Oddech jako początek życia, oddech jako funkcja, oddech jako proces, oddech jako technika – w każdym z tych pojęć kryje się fenomen życia wszystkich istot. Oddech nie powinien być rozpatrywany wyłącznie z uwzględnieniem pełnionych funkcji fizjologicznych, ale również w kategoriach emocjonalnych, filozoficznych i społecznych. Jest on zaszyfrowanym kodem dostępu do wielu informacji o każdym człowieku, jego stanie fizycznym i psychicznym. Pod wpływem określonych przeżyć lub zaburzeń genetycznych może dawać sygnały poprzez zakłócenia foniczne w mowie. Jednym z takich sygnałów jest niepłynność mowy, najczęściej określana mianem jąkania, czyli dysfluencja mowy. […] W niniejszej pracy, poświęconej terapii osób z dysfluencją mowy, trudną do przecenienia rolę odgrywa emisja głosu. Wypracowanie prawidłowego oddechu stanowi jedno z najistotniejszych działań terapeutycznych, a tym samym przedmiot refleksji teoretycznej. Głównym celem rozprawy jest ustalenie związku pomiędzy głębokością oddechu a długością momentów niepłynności u osób jąkających się z uwzględnieniem ich wieku i płci. Ponadto ważne jest ustalenie wpływu na jakość mowy dodatkowych elementów procesu oddechowego. W rozważaniach przyjęto podstawową tezę, że zmiana sposobu oddychania u osób z dysfluencją powoduje – dzięki zastosowaniu indywidualnie dobranych, właściwych technik oddychania – prawidłowe upłynnienie foniczne, które skutkuje płynną mową, z prawidłowym tempem i artykulacją, bez zacinania się i jąkania. […] Prezentowane w rozprawie badania stanowią próbę określenia istoty emisji głosu oraz znalezienia odpowiedniego dla niej miejsca w terapii niepłynności mowy. Fragment Wstępu
