Opis treści
Kiedy zaczyna się wyścig z czasem…
Do komendy policji w Szczecinie zgłasza się Ludwik Fettner – bezdomny alkoholik znany z zasypywania funkcjonariuszy bezwartościowymi donosami. Tym razem zajmuje się nim stażystka Iga Kostrzewa. Fettner twierdzi, że szczecińskie podziemie wydało wyrok śmierci na Gerarda „Choinę” Choińskiego – gangstera skazanego za zabójstwo policjanta. Informacja brzmi jak kolejna pijacka fantazja, ale następnego dnia Choina, oddelegowany do pracy na cmentarzu w okolicach Darłowa, ucieka. Morduje współwięźnia i ciężko rani funkcjonariusza Służby Więziennej.
Na Pomorzu Zachodnim wybucha panika, bo Choina jest skrajnie niebezpieczny. Iga zostaje przydzielona do zespołu, który ma odnaleźć Fettnera. Okazuje się jednak, że bezdomny zniknął.
Tymczasem Choina, wymykając się policyjnej obławie, kieruje się do Szczecina. Chce z kimś wyrównać rachunki? Ale dlaczego uciekł tuż przed końcem kary – i dlaczego była ona tak niska? I dla kogo zostawił wiadomość na cmentarzu?
Odpowiedzi kryją się w najmroczniejszych zaułkach Szczecina. A tam policjantów nikt nie wita z otwartymi ramionami.
monweg 07-06-2026
monweg 07-06-2026
Niektóre historie zaczynają się od ruchu, inne od ciszy. „Idę po Ciebie” Wojciecha Wójcika zaczyna się od napięcia, które nie potrzebuje natychmiastowego wyjaśnienia. Jest jak obecność czegoś, co dopiero ma się wydarzyć — ale już wpływa na wszystko, co dzieje się wcześniej. W tej powieści zbrodnia nie jest punktem, wokół którego buduje się klasyczne śledztwo. Jest raczej skutkiem — końcowym etapem długiego procesu, w którym ludzkie decyzje, milczenie i przypadki zaczynają układać się w niebezpieczny ciąg zdarzeń. Jedną z najważniejszych postaci jest młoda funkcjonariuszka Iga Kostrzewa, która dopiero wchodzi w świat policyjnej rzeczywistości. Jej perspektywa jest świeża, ale jednocześnie niepewna — obserwujemy, jak uczy się rozpoznawać, że prawda nie zawsze jest oczywista, a ludzie rzadko mieszczą się w prostych kategoriach winy i niewinności. To właśnie przez jej spojrzenie czytelnik zostaje wprowadzony w gęstniejącą sieć wydarzeń. Drugą, niezwykle symboliczną postacią jest Ludwik Fettner — człowiek żyjący na marginesie społeczeństwa, którego obecność jest niemal niewidzialna, a jednak kluczowa dla całej historii. Paradoks jego roli polega na tym, że to właśnie ktoś pomijany i ignorowany okazuje się nosicielem informacji, które uruchamiają dalszy bieg wydarzeń. Wójcik odwraca tu perspektywę: prawda nie przychodzi od tych, którzy mają władzę, lecz od tych, których zwykle się nie słucha. Obok nich pojawia się Gerard „Choina” Choiński — postać obciążona przeszłością, budząca niepokój samą swoją obecnością w narracji. Nie jest jednowymiarowym antagonistą, lecz człowiekiem, którego historia zdaje się nieustannie wyprzedzać jego teraźniejsze działania. To ktoś, kto nie tyle „pojawia się” w fabule, ile ją destabilizuje, wprowadzając poczucie zagrożenia i nieuchronności. Równie ważnym bohaterem pozostaje Szczecin — miasto o portowym, przejściowym charakterze, w którym granice między przeszłością a teraźniejszością zdają się rozmywać. To przestrzeń pełna miejsc niedopowiedzianych, zawieszonych, jakby każdy jej fragment mógł skrywać inną wersję wydarzeń. W tej historii Szczecin nie jest tłem — jest organizmem, który oddycha razem z bohaterami. Wójcik buduje świat, w którym nikt nie pozostaje jedynie obserwatorem. Każda postać zostaje wciągnięta w logikę zdarzeń, które wcześniej wydawały się odległe i nieistotne. Iga próbuje zrozumieć, gdzie kończy się intuicja, a zaczyna dowód. Ludwik Fettner przypomina, że niewidzialność nie oznacza braku znaczenia. Gerard Choiński pokazuje, że przeszłość nigdy nie pozostaje zamknięta. Tytułowe „idę po ciebie” przestaje być wyłącznie zapowiedzią pościgu. Staje się metaforą nieuchronności — momentu, w którym to, co zostało wypchnięte na margines, wraca i domaga się wysłuchania. Po zamknięciu książki pozostaje wrażenie, że nie chodziło jedynie o rozwiązanie sprawy, ale o coś znacznie trudniejszego: o próbę zrozumienia, że każda prawda ma swoją cenę, a każdy człowiek — swoją historię, której nie da się całkowicie wymazać.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem