Opis treści
Bardzo lubię wiersze Zawadskiego,
przeliczam je na mrówki, buteleczki,
imiona. Nie znam ich i nic nie wiem,
kiedy mnie mijają, a ponieważ je mijam,
to one zostają.
Joanna Łępicka
***
Wiersze Zawadskiego zdają się mówić, że najważniejsze jest pozostawanie w ruchu, wszak niebo może zechcieć nas ukamienować nawet wtedy, gdy słońce rozgrzewa ciała na dworcach i ulicach. W tej poezji pojedynczość wędruje do zbiorowości, podróżuje się tutaj od zguby do nadziei, a melancholia we wprawnych rękach może być buntem i czułością. Rozgryzasz nas, Juriju, łapiesz jak młode gołębie i głaszczesz, zamiast skręcić nam karki.
Paweł Kusiak
![Wiktoriańskie historie o duchach [ENG]](https://woblink.com/media/cache/resolve/web_view_small/products/images/6acf5ad676fb6.jpeg)
