Opis treści
Poruszająca saga rodzinna, w której losy pięciu kobiet odsłaniają się warstwa po warstwie, jak figurki ukryte w matrioszce. Jagoda Skalska, studentka ASP we Wrocławiu, po śmierci babki dziedziczy jej mieszkanie i wraz z nim – zapiski, przedmioty oraz rodzinne tajemnice. Odkrywając historie babek, matki i prababki, poznaje dramatyczne doświadczenia wojny, przemocy seksualnej, niechcianego macierzyństwa i dziedziczonych przez pokolenia traum. Powrót do bolesnych wspomnień pozwala Jagodzie zrozumieć własne lęki, autodestrukcyjne zachowania i trudną relację z matką.
„Szklana jabłoń” to intymna, mocna opowieść o kobiecej pamięci, milczeniu, winie i próbie przerwania kręgu traumy – a także o sztuce i prawdzie jako drodze do uzdrowienia.
ola_lifestyle 22-04-2026
ola_lifestyle 22-04-2026
Już od pierwszych stron czułam, że to nie będzie lekka lektura. To nie była jedna historia, lecz wiele splecionych losów kobiet, które przez dekady noszą w sobie ciężar milczenia i niewypowiedzianych słów. Ta książka przypomniała mi, jak często w rodzinach ukrywamy prawdę, nie ze złośliwości, lecz z potrzeby ochrony, która paradoksalnie oddala nas od siebie. Czytając, miałam wrażenie, że stoję obok Jagody, głównej bohaterki, i razem z nią odkrywam kolejne warstwy rodzinnej tajemnicy, niczym szklane jabłonie, piękne, ale kruche i pełne pęknięć. Emocje, które wzbudziła we mnie ta opowieść, były intensywne i różnorodne. Był smutek, zrozumienie, czasem złość na to, jak milczenie potrafi niszczyć więzi. Przeżywałam z Jagodą jej samotność, gdy po śmierci babci mierzyła się z przeszłością, o której w domu nikt nie chciał mówić wprost. Widziałam, jak doświadczenia wojny, przemocy i trudnych wyborów kształtują kolejne pokolenia kobiet, a ich cień wciąż pada na teraźniejszość. Najbardziej poruszył mnie wątek relacji matki z córką, pełnej napięć, niedopowiedzeń i chłodu, które z czasem zaczęłam rozumieć jako mechanizmy obronne, a nie brak miłości. To była dla mnie lekcja empatii, której często brakuje w codziennym życiu. Szczególnie zapadła mi w pamięć rozmowa Jagody z matką o wychowaniu, o próbie zrozumienia kobiety uwikłanej w swoje czasy i ograniczenia. „Szklana jabłoń” to dla mnie nie tylko powieść o rodzinie i tajemnicach, ale też o sile kobiet, które mimo ran potrafią przetrwać i chronić siebie oraz bliskich. To przypomnienie, że prawda, choć bywa bolesna, jest jedyną drogą do uzdrowienia i wolności. Ta książka zostaje w głowie na długo, jak echo, które nie pozwala zapomnieć. Polecam ją każdej kobiecie, która chce zajrzeć w głąb rodzinnych historii, zmierzyć się z milczeniem i odnaleźć siłę w prawdzie. To lektura, która otwiera i daje do myślenia, a Dolny Śląsk, gdzie rozgrywa się większość akcji, z jego historią i klimatem, tylko wzmacnia to doświadczenie.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem