Opis treści
Próba odzyskania rodzinnej firmy wiąże się z kolejnymi dramatycznymi wydarzeniami. Skarbiesz nie jest już bezpiecznym miejscem i nawet obecność komisarza Adamczewskiego nie może tego zmienić. Opuszczając rodzinne strony, Weronika trafia do Łeby, która jednak nie okaże się oczekiwaną oazą spokoju. Gangsterskie porachunki dosięgną dziedziczkę Skarbierskich, gdziekolwiek się skryje, a rozwścieczeni przestępcy nie będą mieli dla niej litości.
Jest tylko jedna osoba, która może jej teraz pomóc. Jednak czy zdąży?
Czy Weronika zapomni o Jusufie i znajdzie nową miłość? Co wydarzy się w opuszczonym pensjonacie w Łebie? Czy chwila zapomnienia może zaważyć na dalszym życiu dziewczyny? Jaką tajemnicę skrywał dziadek? Do czego dla miłości jest zdolny człowiek?
mag-tur 30-06-2026
mag-tur 30-06-2026
Drugi tom cyklu „Tajemnice wiśniowego sadu. W upale lata” idealnie koreluje z temperaturami na polu. Bo tempo akcji i wydarzenia gotują nam krew w trakcie czytania. Weronika podjęła decyzję aby jednak przejąć przetwórstwo. Zupełnie inaczej niż w swoim ostatnim liście sugerował jej dziadek. A w rodzinnej firmie tajemnicza, zatrudniona jeszcze przez zmarłego, pierwsze skrzypce gra niejaka Agnes Rodriguez Toro. A przy jej boku... Jusuf. Plotki na ich temat są gorące. Ich zażyłość oczywiście nie umyka Weronice. Dziewczynie na każdym kroku towarzyszy komisarz Artur Adamczewski. Wspólnie z nią zadaje pytania i wygląda jakby znał się lepiej na prowadzeniu interesów niż Weronika. A ona sprawdza księgi rachunkowe i ... znowu ktoś ginie. Aby oddalić Weronikę od potencjalnego sprawcy Adamczewski wywozi ją do Łeby. Mężczyzna pragnie ją chronić. Dlaczego? Jako „posiłki” do jej obrony zostają wezwani przyjaciele dziewczyny, Anka i Jacek. Pytanie jednak brzmi, czy może im zaufać. A może powinno brzmieć, komu może zaufać? Bo najwyraźniej mimo zapobiegliwości Artura, ktoś już „namierzył” Weronikę. Z kim i gdzie dziewczyna może czuć się bezpieczna? Muszę stwierdzić, że ten ten tom oceniam nieco niżej niż poprzedni a to za sprawą głównej bohaterki. Wydaje mi się ona niezmiernie naiwna. Jak takie zachowanie uchodziło w pierwszym tomie, tak w tym nie ma dla mnie na to przyzwolenia. Po dwóch zdaniach i jednym spoglądnięciu w oczy nabiera pełnego zaufania do osób, które się wokół niej pojawiają. Zero wyciągania wniosków z błędów jakie popełniała. Rozumiem też, że jest przerażona i sytuacja nie należy do łatwych ale bohaterka podejmuje czasami irracjonalne decyzje. Te jej „wybryki” mocno mnie irytowały co nie zmienia faktu, że znowu zarwałam dla książki nocki i oczywiście polecam a ja nie mogę się doczekać aby zapoznać się z ostatnim tomem. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Videograf.
Opinia nie jest potwierdzona zakupem