„Dwa tomy wyborów tekstów przedwojennych Mackiewicza przynoszą rewelacje... Inaczej niż dotąd uważano – w latach 20. pisarz był już autorem poważnych i dojrzałych utworów literackich, nie tylko żurnalistą… Oba zbiory pokazują Józefa Mackiewicza jako pisarza należącego do tradycji szlacheckiej, czy – jak kto woli – będącego ostatnim elementem tej tradycji. Widać to nie tylko w tekstach literackich, chętnie nawiązujących do wzoru (i rytmu) szlacheckiej gawędy, lecz także w utwo...
Kim naprawdę jest Jerzy Fedorowicz? Politykiem i posłem na Sejm RP. Sympatycznym aktorem, znanym z kina, teatru i telewizji. Społecznikiem, pracującym z niepełnosprawnymi i trudną młodzieżą. Świetnym organizatorem. Wytrawnym tenisistą. Zagorzałym kibicem. Kochającym mężem, dziadkiem i ojcem. Jednak przede wszystkim Fedor jest człowiekiem z krwi i kości. Targanym namiętnościami, nękanym porażkami i słabościami. Człowiekiem, który liczne talenty i sukcesy równoważy przywarami ...
W Polsce Pasolini rozpoznawany jest przede wszystkim jako reżyser filmowy, w mniejszym stopniu jako poeta. Oczywiście znane są jego sympatie polityczne – lewicowy radykalizm, a także poglądy na współczesną obyczajowość; tu pamięta się o jawnie deklarowanym homoseksualizmie artysty oraz jego licznych kłopotach z cenzurą i włoskim wymiarem sprawiedliwości. A wreszcie Pasolini to także tragiczna śmierć – potworny mord na plaży w Ostii, którego zleceniodawców nigdy nie odnalezion...
Anatomia istnienia to zbiór esejów pisanych ręką dojrzałego mężczyzny. Znajdziemy tutaj życiorysy bohaterów bez imienia, skondensowane, biograficzne pigułki ukazujące wszystkie odcienie i etapy ludzkiego życia: nieświadomą młodość, ból dojrzewania, rozkosze ciała, gorycz rutyny, oswajanie przemijania. Autor przedstawia wnikliwy, wręcz anatomiczny obraz życiowych mechanizmów i procesów obejmujących wiele sfer życia: miłość, małżeństwo, chorobę, dojrzewanie i przemiany ciała...
Autor w książce wyraża swój stosunek do ludzi, instytucji i państw, czyli do wszystkiego, z czym przyszło mu się zetknąć i czasami zmierzyć. Jako syn więźniów Revensbrucku i Stutthofu w swoim życiu pozostawał wyczulony na sprawy rodaków. Obserwując bacznie wydarzenia w kraju i na świecie, uznał za stosowne się do nich odnieść. Swoim opisem PRL-u potwierdził, że rzeczywiście był to najweselszy barak socjalizmu. Wolną Polskę uznaje zaś za nie do końca spełniającą marzenia rodak...
Ten, który by przyjechał tutaj z paletą włoskiego pejzażysty, porzucić będzie musiał wszystkie słodkie kolory. Ziemia jest spalona słońcem, ochrypła od posuchy, ma kolor jasnego popiołu, niekiedy szarego fioletu lub gwałtownej czerwieni. [...] Przy drogach, na łagodniejszych wzniesieniach — dzika oliwka o wąskich, palczastych, ruchliwych liściach, zielonosrebrnych od spodu. Przy samej ziemi macierzanka, tymianek, mięta — aromaty upału. Między światłem i cieniem ostra, diamen...
Feministka na placu zabaw, niania w Nowym Jorku, intelektualistka wszędzie– a do tego działaczka Kongresu Kobiet i autorka Świata bez kobiet, książki przełomowej dla debaty o Polsce czasów transformacji. Agnieszka Graff, jedna z najbardziej wyrazistych publicystek ostatnich lat, opowiada historię polskiego ruchu kobiecego, pokazuje zderzenie amerykańskiego campusu z wschodnioeuropejskim „patriarchatem po Seksmisji”, rysuje mapę dylematów współczesnego feminizmu. Jestem stąd t...
"Na końcu języka" to opowieść o fascynujących zależnościach między językiem a polityką i kulturą. To podróż w czasie i przestrzeni: od starożytności, gdy Grecy na złość wszystkim zaczęli pisać od lewej do prawej, przez XIX-wieczną Warszawę w której 27 listopada 1900 roku Henryk Sienkiewicz wymyślił słowo „pocztówka”, aż po Związek Radziecki, gdzie popularnym imieniem był MELS (skrót od Marks-Engels-Lenin--Stalin). "Na końcu języka" pokazuje, że język potrafi zmieniać bieg his...
W książce zgromadzono felietony Krzysztofa Wroneckiego, które publikował od 2002 roku na łamach „Medium. Gazety Dolnośląskiej Izby Lekarskiej” pod pseudonimem „Wasz Bywalec”. Znany wrocławski kardiochirurg opisywał w nich życie kulturalne i towarzyskie Wrocławia. Obszarem jego zainteresowań stały się przede wszystkim miejscowe instytucje kultury i sztuki: opera, filharmonia, teatry, muzea, galerie i kina, a także środowisko artystyczne oraz wrocławski Klub Rotary z jego pożyt...
Zbiór studiów Włodzimierza Szturca jest wyrazem świadomości, że w dramacie ludzkiego życia najważniejsza staje się „scena ostatnia”. Autor z uwagą i wrażliwością przygląda się różnym tekstom artystycznym, by śledzić tropy zmagań z tanatycznym wyzwaniem. Pozostaje w kręgu swoich bliskich: książka ma charakter intymny. Poświadcza własną biografię przez doświadczenie i lekturę, tworzy przestrzeń spotkania z Księgą (Biblią, mitologiami, tradycjami teologicznymi i filozoficznymi) ...
Barwne opowieści o niezwykłych budowlach, który były tłem lub sceną ważnych wydarzeń historycznych. Z racji swych walorów architektonicznych część z nich znajduje się na liście Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, jak np. Zamek Neuschweinstein w Niemczech czy Sagrada Familia w Hiszpanii. Oprócz obiektów związanych z rodami panującymi autor umieścił w książce budowle związane z ważnymi wydarzeniami sportowymi, jak słynny brazylijski stadion Maracana czy nowojorski Madison Square Ga...
Polska ukazana przez autorkę to kraj, gdzie niemal systemowo jest zagwarantowane bezprawie i bezkarność osób na różnych szczeblach władzy; kraj, którego suwerenność w wielu dziedzinach jest pozorna.
Książka obnaża słabości systemu III RP, ujawnia zakłamanie mediów, pozory demokracji i bezradność państwa.
Czego w filmie szukają Anka i Wilhelm Sasnalowie czy Katarzyna Kozyra? Dlaczego Zbigniew Libera nakręcił pełnometrażowe dzieło, które pokazywany ma być w kinach, a nie tylko w przestrzeniach muzealnych i galeryjnych? Czy chodzi wyłącznie o większe budżety? A może zupełnie o coś innego? Kino–Sztuka to nowe zjawisko artystyczne, w ramach którego twórcy z pola sztuki współczesnej, zmieniają się w reżyserów pełnometrażowego kino fabularnego. Kręcą oni narracyjne, operujące emoc...
Z długiej historii teatru japońskiego Estera Żeromska wybrała szóstą dekadę XX w. – okres narodzin awangardowego nurtu post-shindeki. Autorka poddaje analizie cechy tradycyjne i nowatorskie teatru, a zwłaszcza dramatu tego nurtu. Eksponując problem czasu, skupia się na motywie „powrotu do przeszłości” – do tradycyjnych japońskich pojęć i odczuć, do znanych symboli i odwołań mitologicznych czy legendarnych. Konstrukcja tej książki jest zwarta i logiczna, a przedstawiona argu...
Ciekawostki, fotosy, zagraniczne wycinki prasowe… oraz pełen scenariusz kultowego filmu! Książka dla wielbicieli filmu Seksmisja. Kulisy jego powstawania, scenariusz, oddźwięk w zagranicznej prasie Juliusz Machulski pochodzi z aktorskiej rodziny. Od dziecka był zafascynowany kinem, ale do szkoły reżyserskiej w Łodzi trafił dopiero w 1978 r., wcześniej studiował bowiem filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Dzisiaj jest jednym z najlepszych, ale i najbardziej znanych t...
Stefan Kisielewski (1911-1991) - pisarz, kompozytor, krytyk muzyczny, publicysta, nazywany pierwszym felietonistą Rzeczpospolitej. Przez 45 lat publikował felietony w „Tygodniku Powszechnym”, podpisując się po prostu: Kisiel. W latach 1957-1965 był posłem na Sejm PRL z ramienia koła poselskiego Znak (obok Tadeusza Mazowieckiego, Jerzego Zawieyskiego oraz Stanisława Stommy). Był autorem m.in.: powieści „Sprzysiężenie", „Zbrodnia w dzielnicy północnej", „Widziane z góry"; szkic...
Książka ta powstała jako część projektu Filmowe ogrody Wojciecha Jerzego Hasa upamiętniającego dziesiątą rocznicę śmierci Reżysera. Została poświęcona tylko jednemu filmowi – „Sanatorium pod Klepsydrą”, którego scenariusz Wojciech Has oparł na motywach prozy Brunona Schulza. (…). Laboratorium czasu to filmoznawcze odczytanie Hasa, który czyta i wizualizuje prozę Brunona Schulza – to swoisty dialog dwóch artystycznych wrażliwości naznaczonych czasem przeżywanym i doświadczony...
Twórczość naukowa Kazimierza Brauna weszła na trwałe do polskiej teatrologii. Jego nazwisko pojawia się na wielu obszarach: teorii teatru, praktyki, krytyki i historii. Wojciech Kaczmarek, Kazimierza Brauna Historia teatru Do grona tych, którzy przypomnieli Norwida w sposób najbardziej spektakularny (w tym wypadku chciałoby się powiedzieć „spektaklowy”) i ocalili jego pamięć dla potomnych, należy bez wątpienia profesor i reżyser Kazimierz Braun. Jest to najwybitniejszy i ...
Przenosząc na ekran scenariusz "Medium" moim zamiarem było stworzenie filmu grozy, wpisanego w konstrukcję filmu kryminalnego. Podjąłem taką próbę, w pełni zdając sobie sprawę, jak karkołomnym przedsięwzięciem jest połączenie obcych sobie gatunków - kryminału i horroru. Mimo tego zagrożenia uwierzyłem, że jest możliwe, aby horror
i kryminał dzięki jednorodnej wizualizacji warst narracyjnych przeniknęły się nawzajem i scaliły w jedność.
Jacek Koprowicz
Ze względu na burzliwą historię krajów hiszpańskojęzycznych, z których prawie każdy przechodził okres dyktatury, rodziły się w nich nurty teatralne i dramatopisarskie niemal nieobecne na innych obszarach kultury Zachodu. I nadal się rodzą. (…) Teatr hiszpańskojęzyczny „jest blisko” nas, wyrastał bowiem z tej samej tradycji, a jednocześnie „jest daleko”, gdyż w konsekwencji różnych uwarunkowań, zwłaszcza w XX wieku, zyskiwał coraz bardziej swoistą tożsamość. Fragment „Wstępu”...